به گزارش خبرگزاری ایمنا، بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶ در شرایطی برگزار شد که تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران با کسب مدال نقره، عنوان نایب‌قهرمانی این رقابت‌ها را به دست آورد، این مسابقات برای ورزشکاران ایرانی علاوه‌بر رقابت با قدرت‌های برتر قاره، تجربه‌ای متفاوت از نظر شرایط میزبانی و اسکان نیز به همراه داشت.
زهرا نجاتی‌عارف، کاپیتان باتجربه تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران، چهارمین دوره بازی‌های پاراآسیایی خود را تجربه کرد، وی که سال‌ها در سطح ملی به میدان رفته است، اکنون در کنار حضور در تیم ملی، تجربه بازی در لیگ والیبال نشسته اروپا را نیز در کارنامه دارد و در مسیر تازه‌ای از فعالیت حرفه‌ای خود قرار گرفته است؛ در ادامه، گفت‌وگویی با زهرا نجاتی‌عارف، کاپیتان تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران داشته‌ایم که مشروح آن را در ادامه می‌خوانید:
ایمنا: ارزیابی شما از این دوره از بازی‌های پاراآسیایی چه بود و تفاوت آن با دوره‌های گذشته را در چه مواردی دیدید؟
نجاتی‌عارف: این چهارمین دوره بازی‌های پاراآسیایی بود که در آن حضور داشتم، یکی از تفاوت‌های این دوره با مسابقات گذشته، شرایط اسکان ورزشکاران بود، مسابقات به‌صورت یکپارچه برگزار نمی‌شد و ورزشکاران در یک دهکده کنار یکدیگر نبودند، بلکه در شهرها و محل‌های مختلف اسکان داشتند و حتی مسیرهای طولانی برای رسیدن به محل مسابقات طی می‌کردند.
هتل ما حدود یک‌ونیم تا دو ساعت با سالن مسابقات فاصله داشت، رفت‌وآمد روزانه، با توجه به اینکه باید این مسیر را می‌رفتیم و دوباره برمی‌گشتیم، به‌واقع خسته‌کننده بود و به نظرم یکی از مشکلات این دوره محسوب می‌شد.
شرایط هتل‌ها و کیفیت غذا نیز یکسان نبود، برخی تیم‌ها هتل‌های خوبی داشتند، اما غذای آن‌ها چندان مناسب نبود، برخی تیم‌ها هم در کانکس‌ها اسکان داشتند، اما کیفیت غذای آن‌ها به‌نسبت بهتر بود.
از نظر من، جذابیت بازی‌های پاراآسیایی در این است که همه ورزشکاران در یک دهکده حضور داشته باشند، یکدیگر را ببینند و فرصت تعامل با یکدیگر را پیدا کنند، در این دوره، حتی اعضای کاروان کشور خودمان نیز در یک محل اسکان نداشتند، شاید اگر ورزشکاران هر کشور کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند، شرایط بهتر بود، اما این اتفاق نیفتاد.
محل‌های اسکان تیم‌ها متفاوت بود، هتلی که ما در آن اقامت داشتیم، ویژه تیم والیبال نشسته بانوان بود، در محل دیگری که ستاد و کانکس‌ها قرار داشت، تیم‌های بیشتری از جمله بعضی از تیم‌های بسکتبال با ویلچر اسکان داشتند، تیم والیبال نشسته مردان ایران نیز در منطقه‌ای کوچک و شبیه به روستا اقامت داشت.
شنیده بودم که ژاپنی‌ها می‌خواستند ظرفیت‌های شهر ناگویا را معرفی کنند و به توسعه شهرهای دیگر نیز توجه داشته باشند، چراکه المپیک ۲۰۲۰ در توکیو برگزار شده بود و آن‌ها می‌خواستند شهر دیگری از ژاپن را نیز معرفی کنند؛ با وجود تمام این مشکلات، تجربه خوبی بود و تلاش کردیم نکات مثبت را ببینیم و از حضور در مسابقات لذت ببریم.
ایمنا: درباره عملکرد تیم ملی والیبال نشسته بانوان ایران در این دوره از بازی‌ها صحبت کنید، با توجه به کسب مدال نقره، شرایط تیم و چشم‌اندازی که برای آینده آن در نظر گرفته شده است، چه ارزیابی‌ای دارید؟
نجاتی‌عارف: تیم والیبال نشسته چین تیم مقتدری است و قهرمانی‌های زیادی داشته است، به‌طور قطع برای این تیم برنامه‌ریزی‌های زیادی انجام شده و آن‌ها با تجربه‌ای که در سال‌های گذشته به دست آورده‌اند، در سطح بالایی قرار دارند، در مقابل، فدراسیون ما نیز برای تیم ملی هدف‌گذاری کرده است تا طی سه تا چهار سال آینده بتوانیم قهرمان آسیا شویم و حتی برای کسب سهمیه پارالمپیک نیز برنامه داشته باشیم.
من خودم اعتقاد دارم که عدالت خداوند هیچ‌وقت به هم نمی‌خورد، هر تیم یا ورزشکاری به اندازه‌ای که زحمت می‌کشد، نتیجه می‌گیرد، تیم چین به‌دلیل سال‌ها حضور در سطح بالا و تجربه بیشتری که دارد، توانسته است به این جایگاه برسد و شاید به همین دلیل ما هنوز نتوانسته‌ایم از سد این تیم عبور کنیم.
با این حال، ما به چین نزدیک شده‌ایم و معتقدم با برنامه‌ریزی دقیق، تلاش بازیکنان و حرکت در مسیر درست، می‌توانیم به این تیم برسیم و حتی آن را شکست دهیم، در کنار این موضوع، باید به فکر کسب سهمیه پارالمپیک نیز باشیم و برای رسیدن به این هدف، برنامه‌ریزی دقیقی انجام دهیم.
ایمنا: ایران در رقابت با چین به‌طور معمول برای رسیدن به پیروزی با مشکل روبه‌رو می‌شود، به نظر شما دلیل این مسئله چیست و فاصله والیبال نشسته بانوان ایران با چین را چگونه می‌توان از بین برد؟
نجاتی‌عارف: به نظر من، یکی از مهم‌ترین عواملی که موجب برتری چین نسبت به ما می‌شود، تجربه زیاد بازیکنان این تیم است، ما دو تا سه ماه پیش از بازی‌های پاراآسیایی در مسابقات قهرمانی جهان شرکت کرده بودیم، اما پیش از این رقابت‌ها بازی تدارکاتی نداشتیم.
برای برگزاری دیدارهای تدارکاتی با تیم روسیه برنامه‌ریزی شده بود، اما به‌دلیل شرایط جنگی این برنامه‌ها به‌هم خورد، یک بار قرار بود تیم روسیه به ایران بیاید که این اتفاق نیفتاد و بار دیگر قرار بود ما به روسیه برویم که آن برنامه هم لغو شد.
به نظر من، کمبود تجربه یکی از مسائلی است که در رقابت با چین همیشه به ضرر ما تمام می‌شود، برای برطرف کردن این مشکل، به تمرین، تکرار و برنامه‌ریزی نیاز داریم، این مسیر کوتاه نیست و نمی‌توان انتظار داشت که در چند ماه به سطح چین برسیم.
به نظرم حدود دو تا سه سال تمرین مستمر و برگزاری مسابقات تدارکاتی لازم است، تیمی که می‌خواهد نتیجه بگیرد، باید حرفه‌ای کار کند، من همیشه می‌گویم تیم چین مثل تیم ملی والیبال نشسته مردان ایران است؛ تیمی قدرتمند که برای رسیدن به جایگاهش تلاش زیادی کرده است.
چین در حال حاضر از ما جلوتر است و برای رسیدن به سطح این تیم باید بیشتر از گذشته کار کنیم، اما این فاصله دور از دسترس نیست، با توجه به غیرتی که دختران ایرانی دارند و توانایی‌هایی که در آن‌ها می‌بینم، معتقدم در آینده‌ای نه‌چندان دور می‌توانیم قهرمان آسیا شویم و چین را هم شکست دهیم.
ایمنا: تیم ملی در شرایطی به مدال نقره بازی‌های پاراآسیایی رسید که کشور دوره سختی را پشت‌سر گذاشته بود، شرایط امنیتی دشوار بود و اعزام تیم نیز تا مدتی قطعی به نظر نمی‌رسید، پس از تحمل این سختی‌ها، کسب مدال نقره چه حسی برای شما داشت؟
نجاتی‌عارف: من خودم همیشه دوست دارم بهترین نتیجه را بگیرم، زمانی که برای کسب مدال طلا تلاش می‌کنید، رسیدن به آن از طریق پیروزی در مسابقه نهایی لذت بسیار زیادی دارد، به همین دلیل، زمانی که با شکست مواجه می‌شوید، به طبع ناراحتی‌هایی در وجودتان شکل می‌گیرد، چرا که انسان دوست دارد همواره بهترین نتیجه را به دست بیاورد.
با این حال، همین که پرچم کشور عزیزمان در رقابت‌های بین‌المللی به اهتزاز درمی‌آید و می‌توانیم مدالی برای ایران به دست بیاوریم، حس بسیار خوشایندی دارد، به طبع دوست داشتیم مدال‌مان طلا باشد، اما مدال نقره نیز برای ما ارزشمند است.
ما اردوهای زیادی را پشت‌سر گذاشتیم و همه این مسیر سختی‌های خودش را داشت، ورزش‌های تیمی نیز به‌هرحال دشواری‌های خاص خودشان را دارند، بعضی از هم‌تیمی‌های ما مادر هستند و فرزندانشان را گذاشتند و برای حضور در اردوها و مسابقات آمدند، ما به‌طور تقریبی ۲۰ روز از خانواده‌هایمان دور بودیم و همه این سختی‌ها را تحمل کردیم.
از طرف دیگر، کشورمان شرایط جنگی را پشت‌سر گذاشته بود و عزیزانی را از دست داده بودیم، کودکان میناب و شهدای عزیزمان، افرادی بودند که به خاطر این کشور جان خود را از دست دادند و خانواده‌هایشان داغدار شدند، همه این اتفاقات سختی‌های این مسیر را بیشتر می‌کرد و ناراحتی‌هایی را برای ما به همراه داشت.
با وجود تمام این شرایط، ما با تمام وجود در مسابقات شرکت کردیم و همه بازیکنان غیرت گذاشتند، هدفمان این بود که مدال طلا بگیریم، اما مدال نقره هم برای ما ارزشمند است. امیدوارم توانسته باشیم حتی برای لحظه‌ای دل مردم کشورمان را شاد کنیم.
ایمنا: شما اکنون تجربه حضور در لیگ والیبال نشسته اروپا را به دست آورده‌اید و این اتفاق، مسیر تازه‌ای را برای حضور بانوان ایرانی در سطح باشگاهی خارج از کشور رقم زده است، درباره شرایط لژیونری و هدفی که از این تجربه دنبال می‌کنید، توضیح دهید.
نجاتی‌عارف: این اتفاق برای نخستین‌بار در ایران رخ داده است، پیش از این، ما در رشته والیبال نشسته تجربه حضور در لیگ خارجی را نداشتیم، اما این اتفاق مهم رقم خورده است، من و فاطمه جهانی، در تیم باتمان آمپیکه ترکیه بازی می‌کنیم؛ لیگ آن‌ها، لیگ اروپا و به‌نوعی لیگ طلایی اروپا است، فکر می‌کنم تیم‌هایی از کشورهای ایتالیا، آلمان، فرانسه، ترکیه و کرواسی در این رقابت‌ها حضور دارند.
یکی از تفاوت‌های این مسابقات با لیگ‌های ما این است که دو بازیکن والیبال ایستاده نیز در آن حضور دارند، در واقع، والیبال نشسته و والیبال ایستاده در این رقابت‌ها با یکدیگر ادغام شده‌اند، البته این دو بازیکن در مسابقات به صورت نشسته بازی می‌کنند، اما محدودیت‌های معمول بازیکنان این رشته را ندارند.
حضور در این لیگ برای من تجربه بسیار خوبی است، تمام هدفم این است که نماینده شایسته‌ای برای کشورمان، ایران، باشم و بتوانم در اروپا به‌عنوان یک دختر ایرانی عملکرد خوبی داشته باشم، در نهایت هم امیدوارم این تجربه به من کمک کند تا بتوانم برای تیم ملی کشورمان مفیدتر باشم.
نظر شما