به گزارش خبرگزاری ایمنا از کرمان، سینمای ایران همواره در میان دو قطب متضاد تمرکزگرایی پایتخت‌محور و پتانسیل‌های بکر و ناب استان‌ها در نوسان بوده است و در این میان، استان کرمان با برخورداری از پیشینه‌ای غنی، ریشه‌های فرهنگی عمیق و ظرفیت‌های انسانی، بستر مناسبی برای ظهور چهره‌های خلاق در عرصه هنر هفتم فراهم کرده است.
با این وجود، فیلمسازی در جغرافیای خارج از پایتخت، فراتر از امکانات فنی، نیازمند دغدغه‌ای برخاسته از زیست‌بوم، نگاهی ژرف به معضلات اجتماعی و از همه مهم‌تر، هدایت مدیریتی کارآمد در نهادهای آموزشی است.
سیدهادی مهدوی، از فیلمسازان کرمانی و مدرس باسابقه سینما که با بیش از ۱۶ سال سابقه تدریس، نسل جوانی از هنرمندان را پرورش داده، امسال با اثر جدید خود تحت عنوان «سرخ» در بخش «وطن به روایت من» حضور یافته است.
وی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا، در تشریح جزئیات اثر جدید خود در جشنواره فیلم کوتاه تهران، اظهار می‌کند: فیلمنامه این اثر پس از تایید به مرحله تولید رسید، اما به دلیل محدودیت‌های زمانی حضور در جشنواره، کل فرایند پیش‌تولید در شرایطی بسیار فشرده و ظرف تنها دو روز به انجام رسید.
این فیلمساز کرمانی با تاکید بر اینکه دغدغه‌های اجتماعی بخش جدایی‌ناپذیر زندگی هر فرد است، می‌گوید: جنگ پدیده‌ای نیست که بتوان آن را از مسائل اجتماعی منفک دانست، چرا که خود موجد پیامدهایی چون تشدید فقر و تحولات زندگی روزمره می‌شود.
وی ادامه می‌دهد: فیلم «سرخ‌بین» مستقیماً به بطن جنگ نظامی ورود نمی‌کند، بلکه داستانی در حاشیه پیامدهای جنگ است و رابطه یک پدر و پسر را روایت می‌کند؛ پدری که تلاش دارد در بستری بحرانی، کانون خانواده را حفظ کرده و برای حل بار مالی موجود، همراهی و توانایی فرزندش را بیازماید.
این مدرس سینما در ارزیابی دغدغه‌مندی سینماگران نسل جوان با ابراز نگرانی از جریان‌سازی‌های بیرونی، تصریح می‌کند: متأسفانه امروزه بخش قابل‌توجهی از فیلمسازان جوان بر موج‌های زودگذر سوار می‌شوند که سبب می‌شود دغدغه‌های اصیل خود را به فراموشی بسپارند و بر اساس پسند جشنواره‌ها فیلم بسازند.
مهدوی در پاسخ به پرسشی درباره ضرورت پرداختن به زیست‌بوم‌های محلی و تمرکززدایی از تهران، بیان می‌کند: هرچند مسئله مرکزگرایی همواره در عرصه فیلمسازی مطرح بوده، اما ساخت اثر در جغرافیای خارج از پایتخت نباید دستوری یا نمایشی باشد.
وی ادامه می‌دهد: جوان نوپا ممکن است در آغاز راه، دید کلانی نسبت به چارچوب‌های مدیریت فرهنگی و تولید بومی نداشته باشد؛ وظیفه مربیان، هنرستان‌ها، دانشگاه‌ها و مدیران متولی است که به عنوان سرمشق و راهنما، خط‌دهی درست را در پیش بگیرند تا جریان فیلمسازی مستقل و بومی به بیراهه نرود.
به گزارش ایمنا، سینمای بومی و مستقل ایران بیش از هر زمان دیگری به نگاهی ریشه‌ای، مدیرانی مدبر و مربیانی دلسوز نیازمند است تا نسل جوان را از دام موج‌های کاذب رها کرده و به سرچشمه اصالت، تعهد و دغدغه‌های واقعی هدایت کنند.
ضروری است متولیان فرهنگ و هنر با بازنگری در سیاست‌های آموزشی و جشنواره‌ای، بستر رشد سینماگرانی را فراهم آورند که دوربین خود را نه بر اساس موج‌های زودگذر، بلکه بر مدار واقعیت‌ها و زیست‌بوم‌های اصیل این سرزمین تنظیم کنند.
نظر شما