به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بر اساس داده‌های اوت ۲۰۲۶ وبگاه نامبیو (Numbeo)، در گزارش تصویری منتشرشده بیستم اکتبر ۲۰۲۶ از سوی مؤسسه ویژوال کپیتالیست (Visual Capitalist)، شهرهای این سه منطقه از نظر شاخص هزینه‌های زندگی و شاخص کیفیت زندگی با یکدیگر مقایسه شده‌اند. این ارزیابی، ضمن ارائه امتیازهای اصلی هر شهر، جایگاه نسبی آن‌ها را در مقایسه با سایر شهرهای مورد بررسی نشان می‌دهد. در محاسبه شاخص کیفیت زندگی استفاده‌شده در نمودار، عوامل وابسته به قیمت‌ها از مؤلفه‌های کیفیت زندگی تفکیک شده‌اند تا مقایسه روشن‌تری از شرایط زیست شهری به دست آید.
نتایج این بررسی نشان می‌دهد شهر چینگ‌دائو در چین یکی از برجسته‌ترین نمونه‌ها از نظر تناسب کیفیت زندگی با هزینه‌هاست. این شهر با کسب امتیاز ۱۸۴.۳ در شاخص کیفیت زندگی و ثبت امتیاز ۳۰.۶ در شاخص هزینه‌های زندگی، توانسته است کیفیت زندگی بالایی را در کنار هزینه‌هایی نسبتا پایین ارائه دهد. در مقابل، سنگاپور با شاخص هزینه زندگی ۹۳، بیش از سه برابر چینگ‌دائو امتیاز هزینه‌ای دارد، درحالی‌که امتیاز کیفیت زندگی آن ۱۵۲.۷ است.
چینگ‌دائو؛ نمونه‌ای از تناسب هزینه و کیفیت زندگی
چینگ‌دائو در این مقایسه به‌دلیل فاصله قابل‌توجه میان امتیاز کیفیت زندگی و هزینه‌های زندگی، جایگاه ویژه‌ای دارد. شاخص کیفیت زندگی این شهر ۱۸۴.۳ و شاخص هزینه‌های زندگی آن ۳۰.۶ است؛ ترکیبی که نشان می‌دهد برخورداری از شرایط مناسب زندگی شهری به هزینه‌های بسیار بالا نیاز ندارد، البته این اعداد به‌تنهایی برای اثبات ارزان بودن همه خدمات یا مناسب بودن شهر برای تمام گروه‌های درآمدی کافی نیستند، بلکه باید در کنار سایر شاخص‌ها و شرایط اقتصادی ساکنان تفسیر شوند.
اسلام‌آباد، پایتخت پاکستان، نیز نمونه دیگری از این الگوست. این شهر با شاخص هزینه زندگی ۲۵.۹ و شاخص کیفیت زندگی ۱۴۱.۳، در مقایسه با بسیاری از شهرهای گران‌تر منطقه، هزینه‌های پایین‌تری دارد و در عین حال امتیاز کیفیت زندگی آن از برخی شهرهای مورد بررسی بیشتر است. بورسا در ترکیه نیز با شاخص کیفیت زندگی ۱۶۹.۵ و هزینه زندگی ۳۹.۶، در گروه شهرهایی قرار می‌گیرد که میان هزینه‌ها و کیفیت زندگی توازن قابل‌توجهی دارند.
در میان شهرهای خاورمیانه، مسقط، پایتخت عمان، از عملکرد قابل‌توجهی برخوردار است. این شهر شاخص کیفیت زندگی ۱۸۰.۹ را ثبت کرده و امتیاز هزینه زندگی آن ۴۸.۸ است. مقایسه مسقط با ریاض و کویت‌سیتی نیز اهمیت عوامل غیرمالی در زندگی شهری را برجسته می‌کند. شاخص کیفیت زندگی در ریاض ۱۵۲.۵ و در کویت‌سیتی ۱۳۴.۷ است، درحالی‌که شاخص هزینه زندگی این دو شهر به‌ترتیب ۵۰.۵ و ۴۶.۵ گزارش شده است. بنابراین، نزدیکی نسبی هزینه‌ها به معنای یکسان بودن شرایط زندگی نیست. کیفیت خدمات درمانی، وضعیت ترافیک، آلودگی، امنیت و سایر ویژگی‌های محیط شهری می‌توانند تجربه روزمره ساکنان را به‌طور چشمگیری تغییر دهند.
دوحه با شاخص هزینه زندگی ۵۳.۲ و کیفیت زندگی ۱۷۳.۷ و دبی با هزینه زندگی ۶۳ و کیفیت زندگی ۱۶۶.۵، نمونه‌های دیگری از تفاوت میان هزینه و کیفیت در منطقه هستند. در چنین شهرهایی، هزینه مسکن، خدمات و رفت‌وآمد باید در کنار فرصت‌های شغلی و درآمد خانوارها بررسی شود تا بتوان درباره مقرون‌به‌صرفه بودن زندگی قضاوت دقیق‌تری داشت.
در ترکیه نیز بورسا و آنتالیا با شاخص‌های کیفیت زندگی به‌ترتیب ۱۶۹.۵ و ۱۶۲، در کنار هزینه‌های ۳۹.۶ و ۴۱.۷، عملکرد قابل‌توجهی دارند. در مقابل، ازمیر با شاخص کیفیت زندگی ۱۵۴.۴ و هزینه زندگی ۴۴ و استانبول با شاخص کیفیت زندگی ۱۲۷.۱ و هزینه زندگی ۴۷.۳، در همین مجموعه ارقام متفاوتی را ثبت کرده‌اند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهند که موقعیت گردشگری، بزرگی شهر یا شهرت بین‌المللی به‌تنهایی نمی‌تواند معیار کاملی برای ارزیابی کیفیت زندگی باشد.
تایپه، توکیو و شنژن؛ تفاوت میان شهرهای بزرگ آسیا
در شرق آسیا، تایپه در تایوان با شاخص کیفیت زندگی ۱۵۷.۲ و هزینه زندگی ۵۴.۵، در کنار توکیو در ژاپن با شاخص کیفیت زندگی ۱۷۶.۴ و هزینه زندگی ۵۵.۵ قرار گرفته است. با وجود نزدیک بودن امتیاز هزینه زندگی این دو شهر، شاخص کیفیت زندگی آن‌ها تفاوت دارد. این مقایسه بار دیگر نشان می‌دهد که هزینه‌های مشابه تنها به تجربه‌ای مشابه از زندگی شهری منجر نمی‌شوند.
شنژن در چین با شاخص کیفیت زندگی ۱۵۳.۳ و هزینه زندگی ۳۹.۱ و شانگهای با شاخص کیفیت زندگی ۱۳۲.۳ و هزینه زندگی ۴۱، نمونه‌های دیگری از تنوع شرایط در شهرهای بزرگ منطقه هستند. در گوانگژو نیز شاخص کیفیت زندگی ۱۳۸.۸ و هزینه زندگی ۳۷.۳ ثبت شده است. این داده‌ها تصویری از تفاوت میان شهرهای بزرگ چین ارائه می‌کنند و نشان می‌دهند که برای ارزیابی کیفیت زندگی باید مجموعه‌ای از شاخص‌ها را در کنار هزینه‌های روزمره در نظر گرفت.
در جنوب شرق آسیا، چیانگ‌مای در تایلند با شاخص کیفیت زندگی ۱۳۶.۹ و هزینه زندگی ۳۲.۹، از شهرهای کم‌هزینه‌تر این مقایسه است. کوالالامپور در مالزی نیز شاخص کیفیت زندگی ۱۳۵.۲ و هزینه زندگی ۳۹.۱ دارد. در مقابل، بانکوک با کیفیت زندگی ۸۰.۶ و هزینه زندگی ۴۴.۷ و مانیل در فیلیپین با کیفیت زندگی ۵۲.۲ و هزینه زندگی ۳۵.۱، اختلاف بیشتری میان هزینه و امتیاز کیفیت زندگی نشان می‌دهند.
این تفاوت‌ها را نمی‌توان به سطح قیمت‌ها نسبت داد. فشار بر زیرساخت‌های شهری، وضعیت حمل‌ونقل، آلودگی، دسترسی به خدمات عمومی و دیگر شرایط زندگی روزمره می‌توانند در نتایج چنین ارزیابی‌هایی نقش داشته باشند. به همین دلیل، شهری با هزینه کمتر بهترین گزینه برای همه افراد نیست و انتخاب محل زندگی به نیازها، درآمد، شرایط خانوادگی و اولویت‌های هر فرد بستگی دارد.
بیروت؛ هزینه بیشتر بدون امتیاز بالاتر کیفیت زندگی
بیروت در لبنان یکی از نمونه‌های قابل‌توجه این مقایسه است. این شهر شاخص هزینه زندگی ۵۶.۶ را ثبت کرده، اما شاخص کیفیت زندگی آن ۹۰.۴ است؛ امتیازی که فاصله محسوسی با شهرهایی همچون مسقط و ابوظبی دارد. در این مقایسه، هزینه زندگی بیروت از مسقط بیشتر است، اما امتیاز کیفیت زندگی آن به‌مراتب پایین‌تر گزارش شده است.
این اختلاف نشان می‌دهد که قدرت خرید و هزینه‌های روزمره تنها بخشی از معادله رفاه شهری هستند. ثبات اقتصادی، کیفیت زیرساخت‌ها، دسترسی به خدمات عمومی و شرایط اجتماعی می‌توانند بر میزان بهره‌مندی شهروندان از امکانات موجود اثر بگذارند. به بیان دیگر، حتی اگر هزینه‌های زندگی در یک شهر با برخی مقاصد منطقه‌ای قابل‌مقایسه باشد، این موضوع به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که ساکنان از سطح رفاه مشابهی برخوردارند.
اقیانوسیه؛ امتیازهای بالا در کنار هزینه‌های بیشتر
در اقیانوسیه، شهرهای نیوزیلند و استرالیا در میان بالاترین امتیازهای کیفیت زندگی این مجموعه قرار دارند. کرایست‌چرچ در نیوزیلند با شاخص کیفیت زندگی ۱۹۰.۵ در صدر ۷۰ شهر مورد بررسی قرار گرفته و شاخص هزینه زندگی آن ۶۱.۳ است. بریزبن در استرالیا نیز با کیفیت زندگی ۱۸۹.۷ و هزینه زندگی ۷۱.۵، در رتبه‌ای نزدیک به آن قرار دارد.
آدلاید در استرالیا با شاخص کیفیت زندگی ۱۸۹.۲ و هزینه زندگی ۷۹.۵، یکی دیگر از شهرهای دارای امتیاز بالاست. ولینگتون، پایتخت نیوزیلند، نیز کیفیت زندگی ۱۸۶.۱ و هزینه زندگی ۶۸.۵ را ثبت کرده است. در دیگر شهرهای استرالیا، کانبرا با شاخص کیفیت زندگی ۱۸۶.۹ و هزینه زندگی ۸۳.۹، پرت با کیفیت زندگی ۱۸۸.۱ و هزینه زندگی ۷۷.۹ و ملبورن با کیفیت زندگی ۱۸۹.۲ و هزینه زندگی ۸۰.۴ در این مقایسه قرار دارند.
این نتایج نشان می‌دهد که شهرهای اقیانوسیه می‌توانند در شاخص کیفیت زندگی امتیازهای بسیار بالایی کسب کنند، اما این وضعیت بیشتر با هزینه‌های بالاتر زندگی همراه است. هزینه مسکن و دیگر مخارج روزمره به‌ویژه برای خانوارهای کم‌درآمد یا افرادی که به‌تازگی به این شهرها نقل مکان می‌کنند، از عوامل مهم در ارزیابی توان مالی برای زندگی در آن‌هاست، از این‌رو، امتیاز بالای کیفیت زندگی را باید کنار هزینه‌های واقعی خانوار و قدرت خرید ساکنان بررسی کرد.
نظر شما