«پاپا بندری» ادای دینی به بچه‌های میناب است

به گزارش خبرگزاری ایمنا، بهمن رضایی که سال‌جاری در بخش «وطن به روایت من» چهل‌وسومین جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور دارد، اظهار کرد: دغدغه اصلی «پاپا بندری» بر اساس یک عکس واقعی شکل گرفت که در ایام جنگ در فضای مجازی به‌شدت همه‌گیر شد؛ پدربزرگی که بر مزار نوه شهیدش هر شب حاضر می‌شد و برای او لالایی می‌خواند. این عکس مدت‌ها من را درگیر خود کرد، قصه‌اش را نوشتیم و با مرکز فیلم جوان سوره آن را مطرح کردیم و قرار بر ساختش شد و در نهایت به «پاپا بندری» رسیدیم.

وی درباره امکان ظهور و بیشتر دیده شدن فیلم‌سازان جوان در جشنواره افزود: برای جشنواره کارگردان و فیلم‌ساز چندان اهمیتی ندارد، جشنواره فیلم کوتاه تهران به فیلم خوب اهمیت می‌دهد که این رویکرد می‌تواند هم خوب باشد و هم جنبه‌هایی منفی داشته باشد. به هر حال فیلم‌سازانی هستند که فیلم خوب ساخته‌اند و فرصتی برای دیده شدن ندارند و جشنواره این فرصت را برایشان فراهم می‌کند، اما فیلم‌سازانی هم بودند که تجربه فیلم پنجم و ششم داشته‌اند و اثر جدیدشان در جشنواره حضور نداشته حتی اگر پیش‌تر کارگردان موفقی بوده است.

نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده فیلم کوتاه «پاپا بندری» تصریح کرد: ساخت فیلم «پاپا بندری» جز جنگ، معضل چندانی نداشت. در واقع فیلم در همان زمان جنگ و پس از آتش‌بس ساخته شد و نگرانیمان در تیم تولید این بود که هر آن ممکن بود جنگ به ما آسیب بزند یا دوباره شروع شود و استرس و اضطراب موجود چالشی بود که در مراحل تولید این اثر وجود داشت، در ساخت «پاپا بندری» سعی داشتم به واقعیت پایبند و وفادار باشم و فضا و اتفاقاتی را طراحی کنم که رخ داده و در عین حال که به واقعیت وفادار هستم از فضای مستند هم دور شوم به طوری که دراماتیزه کردن قصه برایم بسیار مهم بود، به‌طوری که بیننده وقتی بازیگر را می‌بیند، بتواند او را بشناسد. به عقیده من اگر این آشنایی‌پنداری برای مخاطب اتفاق افتد من توانستم کارم را انجام دهم.

وی درباره ساخت فیلم با موضوع جنگ‌های اخیر گفت: به نظر من باید از هر در جدیدی به موضوع جنگ بپردازیم، همچنین باید ایده‌های خود را که موجب آشنایی ما با ابعاد تازه‌ای از جنگ می‌شود را پیگیری کنیم، بدن شک کار کردن در این زمینه بسیار خوب و ارزشمند است. «پاپا بندری» فیلمی درباره بچه‌های میناب است، در این فیلم به آن‌ها ادای دین می‌کنم. کاش هیچ‌گاه این اتفاق تلخ برای بچه‌های میناب رخ نمی‌داد، اما وقتی این جنایت رقم خورده ما به‌عنوان فیلم‌ساز و هر کس در جایگاه خودش باید قدمی در رساندن این مظلومیت به گوش جهانیان بردارد تا همه بفهمند این بچه‌ها چگونه به شهادت رسیدند، چه مظلومیت و معصومیتی داشتند و قربانی جنگ شدند.