به گزارش خبرگزاری ایمنا، چهار دهه پس از فاجعه هسته‌ای چرنوبیل، دانشمندان همچنان در تلاش‌اند دریابند سوخت رادیواکتیوی که در جریان انفجار راکتور در محیط پراکنده شد، چه تغییراتی کرده و تا چه اندازه خطرناک باقی مانده است؛ پژوهشی تازه نشان می‌دهد ذرات میکروسکوپی این سوخت، پایداری بیشتری از آنچه پیش‌تر تصور می‌شد دارند.
بر اساس گزارش ساینس‌آلرت، پژوهشگران دانشگاه لایب‌نیتس هانوفر و مرکز هلمهولتز درسدن ـ روسندورف آلمان، شش ذره رادیواکتیو جمع‌آوری‌شده از منطقه ممنوعه چرنوبیل را بررسی کردند. نتایج این مطالعه در نشریه Journal of Hazardous Materials منتشر شده است.
ذراتی که ساختار خود را حفظ کرده‌اند
اندازه ذرات بررسی‌شده بین هشت تا ۵۰ میکرومتر بود. دانشمندان آن‌ها را بر اساس تغییراتی که هنگام انفجار و آتش‌سوزی راکتور تجربه کرده بودند، در سه گروه دسته‌بندی کردند: ذراتی شبیه سوخت اولیه دی‌اکسید اورانیوم، ذراتی که با لایه زیرکونیومی اطراف خود ذوب و ترکیب شده بودند و ذراتی که در جریان آتش‌گرفتن گرافیت شکل گرفته بودند.
پژوهشگران با استفاده از پراش پرتو ایکس، ساختار بلوری این ذرات را از زوایای مختلف بررسی کردند. نتایج نشان داد ساختار نگهدارنده سوخت هسته‌ای در هر سه گروه تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است؛ موضوعی که از پایداری شیمیایی بیشتر این ذرات حکایت دارد.
پایداری بیشتر؛ به معنای بی‌خطر بودن نیست
این پایداری می‌تواند به معنای آن باشد که مواد رادیواکتیو محبوس در ذرات، آهسته‌تر از برآوردهای پیشین وارد محیط می‌شوند. بااین‌حال، مواد پرتوزا همچنان درون این ذرات وجود دارند و استنشاق آن‌ها می‌تواند برای سلامتی بسیار خطرناک باشد. باد، فرسایش خاک و حرکت حیوانات نیز ممکن است ذرات را دوباره در هوا پراکنده کند.
پژوهشگران تأکید می‌کنند که بررسی تنها شش ذره از دو منطقه برای نتیجه‌گیری درباره کل منطقه چرنوبیل کافی نیست. ارزیابی دقیق خطرات بلندمدت به نمونه‌برداری گسترده‌تر و پایش مستمر نیاز دارد؛ بنابراین، این یافته‌ها به معنای ایمن‌شدن منطقه یا امکان بازگشت بدون تجهیزات حفاظتی نیست.
نظر شما