به گزارش خبرگزاری ایمنا، مجید مجیدی سال‌هاست که با روایت انسان‌هایی شناخته می‌شود که در میان دشواری‌های زندگی، همچنان به امید، خانواده و کرامت انسانی چنگ می‌زنند؛ از کودکان «بچه‌های آسمان» تا شخصیت‌هایی که در جهان سینمای او با وجود محرومیت‌ها، دست از زندگی نمی‌کشند، اما این بار کارگردان نام‌آشنای سینمای ایران، نه از پشت دوربین، بلکه روی صحنه جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان از مردم سرزمینش سخن گفت؛ سخنانی که خیلی زود از یک مراسم سینمایی فراتر رفت و به موضوع واکنش‌های سیاسی، فرهنگی و رسانه‌ای تبدیل شد.
ماجرا از موفقیت فیلم «غذای نیمروز» آغاز شد؛ اثری از مجیدی که در سی‌ویکمین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در کره جنوبی، جایزه بزرگ بهترین فیلم را دریافت کرد. فیلم، داستان معلمی در روستایی را روایت می‌کند که در تلاش است شغل و زندگی خود را حفظ کند و در این مسیر با دشواری‌های اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو می‌شود. انتخاب این اثر برای دریافت جایزه اصلی جشنواره، بار دیگر نام مجیدی را در کانون توجه سینمای بین‌المللی قرار داد، اما آنچه این موفقیت را به خبری فراتر از یک افتخار سینمایی تبدیل کرد، سخنان مجیدی هنگام دریافت جایزه بود؛ لحظه‌ای که او فرصت را برای سخن گفتن از مردم ایران مغتنم شمرد و جایزه خود را به آنان تقدیم کرد.
مجیدی در سخنانش به سال‌ها تحریم اقتصادی و دارویی، فشارهای واردشده بر مردم و حملات نظامی اخیر اشاره کرد. وی از شهادت دانش‌آموزان در جریان حمله به یک مدرسه سخن گفت و با تأکید بر حق مردم ایران برای زندگی مستقل، پیام خود را با آرزوی جهانی بدون جنگ به پایان رساند.
واکنش‌های پررنگ به سخنان مجیدی مجیدی در بوسان
بازتاب سخنان مجیدی در داخل کشور، خیلی زود به سطح مقام‌های رسمی نیز رسید. محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی در پیامی ضمن تبریک موفقیت «غذای نیمروز» از موضع‌گیری این کارگردان در صحنه جهانی تقدیر کرد.
قالیباف در پیام خود، سخنان مجیدی را فراتر از افتخارآفرینی هنری دانست و بر پیوند میان هنر، تعهد ملی و بازتاب آرمان‌های مردم تأکید کرد، همچنین او تقدیم جایزه به مردم ایران و یادآوری مقام مادر و شهدای مظلوم را نشانه‌ای از پیوند هنر با دغدغه‌های انسانی و میهن‌دوستانه توصیف کرد.
در ادامه، پیام‌های تبریک از سوی چهره‌های فرهنگی و مدیران سینمایی نیز منتشر شد. سید عباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، و رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی، از جمله افرادی بودند که موفقیت مجیدی در جشنواره بوسان را تبریک گفتند. این واکنش‌ها نشان داد که ماجرا تنها به تحسین یک دستاورد سینمایی محدود نمانده و نحوه استفاده مجیدی از تریبون بین‌المللی نیز به بخشی از اهمیت این رویداد تبدیل شده است.
از رسانه‌های بین‌المللی تا گفت‌وگوهای فضای مجازی
بازتاب سخنان مجیدی به رسانه‌های ایرانی محدود نماند. خبرگزاری یونهاپ کره جنوبی و رسانه‌های دیگری از جمله اس‌بی‌اس، ضمن پوشش موفقیت «غذای نیمروز»، به تقدیم جایزه به مردم ایران و پیام ضدجنگ این کارگردان نیز پرداختند. در گزارش‌های منتشرشده، علاوه‌بر اهمیت سینمایی جایزه، سخنان او درباره فشارهای اقتصادی، جنگ و آرزوی جهانی بدون جنگ مورد توجه قرار گرفت.
در فضای مجازی نیز انتشار خبر و بخش‌هایی از سخنرانی، زمینه‌ساز بازنشر و بحث درباره نسبت میان هنر، مسئولیت اجتماعی و موضع‌گیری هنرمندان شد چرا که مجیدی از جایگاهی سخن گفت که در آن، مخاطبان تنها با یک کارگردان ایرانی روبه‌رو نبودند، بلکه با تصویری از جامعه و مردمی روبه‌رو می‌شدند که او می‌خواست درباره وضعیتشان حرف بزند.
سینما؛ جایی فراتر از نمایش یک فیلم
برای مجید مجیدی، سخن گفتن از مردم و دغدغه‌های انسانی با جهان سینمایی او بیگانه نیست. آثارش بارها زندگی انسان‌هایی را به تصویر کشیده‌اند که در برابر محرومیت و دشواری به‌دنبال راهی برای ادامه دادن هستند. از همین‌رو، حضور او در بوسان را می‌توان در امتداد دغدغه‌هایی دید که در بخش مهمی از کارنامه سینمایی‌اش حضور داشته‌اند؛ با این تفاوت که این بار به‌جای زبان تصویر، کلمات ابزار اصلی بیان او بودند.
موفقیت «غذای نیمروز» در بوسان، از یک سو جایگاه سینمای ایران را در عرصه بین‌المللی یادآوری کرد و از سوی دیگر، سخنان مجیدی توجه‌ها را به موضوعاتی همچون جنگ، تحریم و سرنوشت غیرنظامیان کشاند. واکنش رئیس مجلس و بازتاب سخنان او در رسانه‌های خارجی نیز نشان داد که این حضور، ابعادی فراتر از یک خبر معمول فرهنگی پیدا کرده است.
در نهایت، آنچه از حضور مجید مجیدی در بوسان در ذهن می‌ماند، تنها تصویر کارگردانی با جایزه‌ای در دست نیست؛ بلکه لحظه‌ای است که یک موفقیت سینمایی با دغدغه‌های ملی و انسانی گره خورد. شاید همین پیوند است که یک مراسم اهدای جایزه را به موضوعی برای گفت‌وگو تبدیل می‌کند: اینکه هنرمند، هنگامی که در برابر چشم جهان قرار می‌گیرد، چه چیزی را برای روایت انتخاب می‌کند و صدای او تا کجا می‌تواند از مرزهای سینما فراتر برود.
نظر شما