به گزارش سرویس ترجمه ایمنا، روز جهانی عصای سفید در پانزدهم اکتبر فرصتی برای بازنگری در این پرسش است که شهرها تا چه اندازه امکان تردد ایمن، استقلال فردی و مشارکت اجتماعی را برای نابینایان و افراد کم‌بینا فراهم می‌کنند. تجربه شهرهایی مانند ساراگوسا در اسپانیا و سنگاپور نشان می‌دهد که مناسب‌سازی محیط شهری تنها به نصب کف‌پوش‌های برجسته یا چراغ‌های صوتی محدود نمی‌شود، بلکه به مجموعه‌ای از سیاست‌های حمل‌ونقل، طراحی فضاهای عمومی، دسترس‌پذیری اطلاعات، فناوری‌های راه‌یابی و مشارکت مستقیم افراد دارای معلولیت در تصمیم‌گیری‌های شهری نیاز دارد.
بر اساس برآورد سازمان جهانی بهداشت، دست‌کم ۲.۲ میلیارد نفر در جهان با درجاتی از اختلال بینایی نزدیک یا دور زندگی می‌کنند و در دست‌کم یک میلیارد مورد، اختلال بینایی قابل پیشگیری بوده یا هنوز به آن رسیدگی نشده است. چنین ابعادی نشان می‌دهد که دسترس‌پذیری شهری برای افراد نابینا و کم‌بینا، موضوعی محدود به گروهی کوچک نیست؛ بلکه بخشی از برنامه‌ریزی برای شهری ایمن‌تر و قابل استفاده برای همه شهروندان است.
ساراگوسا؛ از مناسب‌سازی معابر تا راه‌یابی هوشمند
ساراگوسا در اسپانیا، برنده جایزه دسترس‌پذیری شهر ۲۰۲۶ اتحادیه اروپا، نمونه‌ای از رویکردی است که دسترس‌پذیری را به بخشی از نظام مدیریت شهری تبدیل می‌کند. بر اساس گزارش کمیسیون اروپا، این شهر با وجود چالش‌های ناشی از بافت تاریخی، خیابان‌های باریک و زیرساخت‌های قدیمی، برنامه دسترس‌پذیری را در حوزه‌های مختلف مدیریت شهری دنبال کرده است.
یکی از مهم‌ترین اقدامات ساراگوسا، توسعه حمل‌ونقل عمومی قابل استفاده برای افراد دارای معلولیت است. تمام ۴۶ ایستگاه شبکه تراموای شهر و ناوگان ۳۵۰ دستگاهی اتوبوس آن، مطابق با استانداردهای طراحی فراگیر معرفی شده‌اند؛ استانداردهایی که سوار و پیاده شدن بدون مانع و دسترسی به اطلاعات سفر را در بر می‌گیرند.
این شهر همچنین از فناوری NaviLens برای کمک به راه‌یابی و دسترسی به اطلاعات در حمل‌ونقل عمومی استفاده می‌کند. این فناوری مبتنی بر نشانه‌های بصری قابل شناسایی با تلفن همراه است و می‌تواند به افراد نابینا و کم‌بینا در دریافت اطلاعات مکانی و حرکت در محیط کمک کند.
اقدام دیگر ساراگوسا، بهبود تقاطع‌های عابر پیاده است. بیش از ۸۰ درصد تقاطع‌های عابر پیاده این شهر دسترس‌پذیر گزارش شده‌اند و کف‌پوش‌های لمسی و چراغ‌های راهنمای صوتی در آن‌ها به کار رفته است. شهر همچنین در حال معرفی تقاطع‌های هوشمند برای افزایش ایمنی عابران است.
دسترس‌پذیری در این شهر به خیابان و حمل‌ونقل محدود نمانده است. وب‌سایت‌ها و برنامه‌های دیجیتال شهرداری، قالب‌های قابل دسترس و ابزارهای کمکی مانند تبدیل متن به گفتار، از دیگر بخش‌های برنامه ساراگوسا هستند. افزون بر این، دفتر اختصاصی دسترس‌پذیری و هیئت دسترس‌پذیری شهر، هماهنگی میان بخش‌های مختلف شهرداری را بر عهده دارند و زمینه مشارکت سازمان‌های افراد دارای معلولیت در طراحی و ارزیابی سیاست‌ها را فراهم می‌کنند. این تجربه نشان می‌دهد که مناسب‌سازی مؤثر، زمانی شکل می‌گیرد که زیرساخت فیزیکی، اطلاعات دیجیتال و ساختار تصمیم‌گیری شهری در کنار یکدیگر قرار گیرند.
سنگاپور؛ عبور ایمن از خیابان با راهنمایی صوتی شبانه‌روزی
سنگاپور برای کاهش خطرهای عبور از خیابان و افزایش استقلال افراد دارای اختلال بینایی، به توسعه چراغ‌های راهنمای صوتی روی آورده است. این برنامه بخشی از تلاش‌های این کشور برای ایجاد نظام حمل‌ونقل عمومی فراگیرتر در چارچوب برنامه ملی «توانمندسازی ۲۰۳۰» است.
بر اساس اطلاعیه مشترک سازمان حمل‌ونقل زمینی سنگاپور و وزارت توسعه اجتماعی و خانواده در آوریل ۲۰۲۳، قرار بود تا سال ۲۰۲۵، تعداد ۳۲۵ تقاطع عابر پیاده در ۱۰ مرکز شهری به سامانه‌های صوتی درخواستی مجهز شوند. در این سامانه‌ها، صدای ملایمی به‌طور پیوسته یا متناوب به افراد کمک می‌کند محل تقاطع را پیدا کنند. هنگام فراهم شدن فرصت عبور نیز صدای راهنما فعال می‌شود تا فرد بتواند زمان مناسب عبور از خیابان را تشخیص دهد.
یکی از ویژگی‌های مهم این طرح، توجه به محدودیت‌های ناشی از آلودگی صوتی برای ساکنان اطراف است. در سازوکار اعلام‌شده، پس از ساعت ۹ شب، صدای عبور با استفاده از کارت ویژه افراد دارای معلولیت فعال می‌شود؛ در نتیجه، امکان دریافت راهنمایی صوتی با ملاحظات مربوط به آسایش ساکنان ترکیب شده است.
نظر شما