به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بی‌خانمانی از مهم‌ترین جلوه‌های فقر، نابرابری اجتماعی و محرومیت از حقوق اساسی شهروندی است؛ بحرانی که پیامدهای آن از فقدان سرپناه شبانه فراتر می‌رود و سلامت عمومی، امنیت اجتماعی، دسترسی به آموزش و اشتغال و کیفیت زندگی شهری را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی سازمان ملل متحد، حدود ۱۰۰ میلیون نفر در جهان بی‌خانمان هستند و میلیاردها نفر نیز در شرایط نامناسب مسکن زندگی می‌کنند. با این حال، گزارش‌های جدیدتر درباره بحران جهانی مسکن، ابعاد گسترده‌تری از این مسئله را نشان می‌دهد. برنامه اسکان بشر سازمان ملل متحد (UN-Habitat) در گزارش سال ۲۰۲۶ خود اعلام کرده است که تا ۳.۴ میلیارد نفر در جهان به مسکن ایمن، مطمئن و مناسب دسترسی ندارند. این رقم شامل گروه‌های مختلفی از جمله ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی و افرادی است که با ازدحام بیش از حد، ناامنی مالکیت یا فقدان خدمات اساسی مواجه‌اند؛ بنابراین نمی‌توان تمام این جمعیت را بی‌خانمان به معنای نداشتن سرپناه دانست.
روز جهانی بی‌خانمانی هر سال در ۱۰ اکتبر برگزار می‌شود و هدف آن افزایش آگاهی عمومی، تقویت اقدامات محلی و جلب توجه دولت‌ها، نهادهای شهری و سازمان‌های حمایتی به نیازهای افرادی است که از دسترسی به مسکن مناسب محروم‌اند. پیام محوری این مناسبت، پیوند دادن اقدامات محلی با مسئولیت جهانی در برابر بحران بی‌خانمانی است.
لس‌آنجلس؛ بیش از ۷۵ هزار نفر بدون سرپناه پایدار
لس‌آنجلس یکی از نمونه‌های شاخص بحران بی‌خانمانی در کلان‌شهرهای جهان است. بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۴ اداره خدمات بی‌خانمان‌های لس‌آنجلس، شمار افراد بی‌خانمان در کل شهرستان به ۷۵ هزار و ۳۱۲ نفر رسید؛ رقمی که شامل ۴۵ هزار و ۲۵۲ نفر در محدوده شهر لس‌آنجلس نیز می‌شود.
از مجموع افراد بی‌خانمان شهر، حدود ۵۲ هزار و ۲۹۶ نفر، معادل ۷۰ درصد، در زمان سرشماری خارج از مراکز اسکان و در خیابان‌ها یا مکان‌های نامناسب برای سکونت زندگی می‌کردند. حدود ۲۲ هزار و ۹۱۰ نفر نیز در مراکز اسکان موقت قرار داشتند.
این آمار در مقایسه با سال ۲۰۲۳ کاهش اندکی را نشان می‌داد؛ با این حال، حجم بالای جمعیت فاقد مسکن پایدار همچنان از دشواری حل این مسئله حکایت دارد. گستردگی محدوده شهری، نیاز به تامین مسکن مقرون‌به‌صرفه و ضرورت هماهنگی خدمات اجتماعی و حمایتی از جمله موضوعات مهم در مواجهه با این بحران است.
لندن؛ رکورد بی‌خانمانی خیابانی در یک دهه
لندن نیز با افزایش شمار افرادی روبه‌رو است که در خیابان می‌خوابند. بر اساس گزارش سالانه شبکه اطلاعات بی‌خانمانی و افراد خیابان‌خواب لندن (CHAIN)، در سال مالی منتهی به مارس ۲۰۲۵، مجموعا ۱۳ هزار و ۲۳۱ نفر در این وضعیت ثبت شدند؛ رقمی که نسبت به سال مالی قبل ۱۰ درصد افزایش داشت و بالاترین میزان از زمان آغاز ثبت این داده‌ها در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۶ بود.
از این تعداد، بیش از هشت هزار و ۳۰۰ نفر برای نخستین بار در این وضعیت مشاهده شدند. همچنین شمار افرادی که در دو سال متوالی در خیابان خوابیده بودند، با افزایشی ۲۷ درصدی به سه هزار و ۲۸ نفر رسید.
افزایش هزینه‌های زندگی و دشواری دسترسی به مسکن پایدار، از جمله موضوعاتی هستند که در بررسی وضعیت بی‌خانمانی لندن اهمیت دارند. با این حال، باید توجه داشت که آمار CHAIN بر افرادی متمرکز است که گروه‌های امدادی در خیابان مشاهده کرده‌اند و تمام افرادی را که در شرایط بی‌ثبات مسکن، مانند اقامت موقت نزد دوستان یا آشنایان، زندگی می‌کنند، در بر نمی‌گیرد.
نیویورک؛ بحران گسترده در نظام اسکان اضطراری
نیویورک از دیگر شهرهایی است که با ابعاد گسترده‌ای از بحران بی‌خانمانی مواجه است؛ با این تفاوت که بخش مهمی از این بحران در مراکز اسکان اضطراری و خدمات حمایتی نمود پیدا می‌کند، نه صرفا در خیابان‌ها.
بر اساس اعلام اداره خدمات اجتماعی شهر نیویورک، در سرشماری شبانه ژانویه ۲۰۲۴، تعداد ۴ هزار و ۱۴۰ نفر از افراد بی‌خانمان بدون سرپناه در خیابان‌ها و سامانه مترو شناسایی شدند. این رقم فقط افرادی را شامل می‌شود که در زمان اجرای سرشماری خارج از مراکز اسکان زندگی می‌کردند و نمایانگر کل جمعیت بی‌خانمان شهر نیست.
اداره خدمات اجتماعی نیویورک همچنین از افزایش شمار افراد حاضر در مراکز اسکان در پی بحران ورود پناه‌جویان و مهاجران خبر داده است. بنابراین، برای ارزیابی ابعاد واقعی بی‌خانمانی در این شهر باید هم افراد خیابان‌خواب و هم کسانی را که به مراکز اسکان اضطراری وابسته‌اند، در نظر گرفت.
پاریس؛ افزایش شمار افراد فاقد سرپناه
پاریس نیز با وجود برخورداری از برنامه‌های حمایتی و خدمات اجتماعی، همچنان با مسئله افراد فاقد سرپناه مواجه است. بر اساس نتایج «شب همبستگی» (Nuit de la Solidarité)، در شب ۲۳ تا ۲۴ ژانویه ۲۰۲۵، تعداد سه هزار و ۵۰۷ نفر در محدوده شهر پاریس شناسایی شدند که برای گذراندن شب محل اقامت مناسبی نداشتند.
این رقم در مقایسه با سه هزار و ۴۹۲ نفر ثبت‌شده در سال ۲۰۲۴ تقریباً ثابت ماند. با این حال، در مقایسه با سال ۲۰۲۳ که سه هزار و ۱۵ نفر شمارش شده بودند، افزایش قابل‌توجهی را نشان می‌دهد.
این سرشماری با مشارکت داوطلبان، نیروهای حرفه‌ای و سازمان‌های اجتماعی انجام می‌شود و هدف آن شناسایی افراد نیازمند و بهبود برنامه‌ریزی خدمات حمایتی است. مقام‌های شهری تاکید می‌کنند که این ارقام تصویری از وضعیت افراد در یک شب مشخص ارائه می‌دهد و برآوردی حداقلی از بی‌خانمانی خیابانی است.
نظر شما