به گزارش خبرگزاری ایمنا، دانش‌آموزان فرانسوی از کمبود معلم، کلاس‌های شلوغ، فرسودگی مدارس، ساعات طولانی آموزشی، فشار تحصیلی و نگرانی نسبت به آینده خود به خیابان آمده‌اند؛ اعتراضی که از حومه پاریس آغاز شد و در مدت چند هفته به شهرهای مختلف فرانسه رسید و اکنون دولت امانوئل مکرون، رئیس‌جمهوری فرانسه، را در ماه‌های پایانی دومین دوره ریاست‌جمهوری‌اش با یکی از دشوارترین آزمون‌های سیاسی روبه‌رو کرده است.
بر اساس گزارش NPR، اعتراضات دانش‌آموزان فرانسوی از اواسط سپتامبر ۲۰۲۶ در حومه پاریس آغاز شد. در ابتدا، محور اصلی اعتراض‌ها شرایط نامناسب مدارس و کمبود منابع آموزشی بود، اما با ورود معلمان، والدین، اتحادیه‌ها و گروه‌های سیاسی، دامنه این اعتراضات گسترده‌تر شد.
روز سه‌شنبه ۶ اکتبر، بیش از ۲۵۰ هزار نفر بر اساس آمار وزارت کشور فرانسه در شهرهای مختلف این کشور به خیابان آمدند؛ درحالی‌که برگزارکنندگان تعداد معترضان را حدود ۴۵۰ هزار نفر اعلام کردند. آسوشیتدپرس نیز بر اساس آمار وزارت کشور، شمار شرکت‌کنندگان را بیش از ۲۶۶ هزار نفر اعلام کرده است. در پاریس نیز حدود ۵۶ هزار نفر در راهپیمایی شرکت کردند.
با این حال، اهمیت این اعتراضات تنها به شمار شرکت‌کنندگان محدود نمی‌شود. بخشی از معترضان نوجوانانی هستند که هنوز حق رأی ندارند، اما درباره کیفیت آموزش، آینده شغلی و شرایطی که قرار است در سالهای آینده وارد آن شوند، اعتراض می‌کنند و پاسخ حکومت فرانسه به این اعتراضات؛ خشونت، بازداشت و جراحت بوده است، تا جایی که به گفته ادوار ژفری، وزیر آموزش فرانسه، از زمان آغاز اعتراضات در اواسط سپتامبر، ۲۱۵ دانش‌آموز و ۸۸ نفر از کارکنان آموزشی زخمی شده‌اند. همچنین ۷۱۵ نیروی پلیس و ژاندارم نیز در جریان این اعتراضات آسیب دیده‌اند.
در پی این اعتراضات، ۲۴ دبیرستان به دلیل آتش‌سوزی یا خسارت شدید فعلاً امکان بازگشایی ندارند و حدود ۳۰ هزار دانش‌آموز نمی‌توانند به‌صورت حضوری در کلاس‌ها شرکت کنند. صدها مدرسه دیگر نیز آسیب دیده‌اند و هزینه خسارت‌ها دست‌کم ۲۰ تا ۳۰ میلیون یورو برآورد شده است.
از مدرسه‌های فرسوده تا یک بحران ملی
اعتراضات از مناطقی آغاز شد که دانش‌آموزان آنها سال‌ها با مشکلاتی همچون کمبود معلم، کلاس‌های پرتراکم و زیرساخت‌های فرسوده روبه‌رو بوده‌اند.
NPR در گزارش خود از دانش‌آموزانی سخن گفته است که معتقدند دولت به اندازه کافی برای مدارس و آینده نسل جوان سرمایه‌گذاری نمی‌کند. در برخی مدارس، مشکل تنها کمبود تجهیزات آموزشی نیست؛ دانش‌آموزان از نبود معلم، وضعیت نامناسب ساختمان‌ها، کمبود کارکنان سلامت و فشار ناشی از ساعات طولانی حضور در مدرسه سخن می‌گویند.
نشریه لوموند نیز در گفت‌وگو با دانش‌آموزان معترض، کلاس‌های شلوغ، امکانات نامناسب، کمبود معلم و کارکنان بهداشتی و فشار ناشی از فرایند پذیرش دانشگاهی را از مهم‌ترین نگرانی‌های آنان عنوان کرده است.
به این ترتیب، اعتراضات از مطالبه برای افزایش امکانات مدارس فراتر رفته و به پرسشی اساسی درباره آینده نظام آموزشی فرانسه تبدیل شده است: آیا این نظام می‌تواند خود را با نیازهای نسل جدید و اقتصاد آینده تطبیق دهد؟
دانش‌آموزان فرانسوی چه می‌خواهند؟
مطالبات مطرح‌شده از سوی دانش‌آموزان و گروه‌های حامی آنها چند محور اصلی دارد؛ از تأمین معلمان غایب و کاهش تراکم کلاس‌ها گرفته تا بازسازی مدارس فرسوده، بهبود تجهیزات آموزشی و اصلاح ساعات طولانی حضور در مدرسه.
افزایش زمان استراحت و ناهار، تقویت خدمات سلامت و مشاوره، شفاف‌تر شدن فرایند پذیرش دانشگاه، کاهش نابرابری میان مدارس مناطق مختلف و توجه بیشتر به آینده تحصیلی و شغلی دانش‌آموزان نیز در میان خواسته‌های معترضان قرار دارد.
دولت فرانسه بخشی از این مطالبات را پذیرفته است. سباستین لوکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، از وزیران خود خواسته است برای تأمین معلم، وضعیت ساختمان‌های مدارس، سازمان‌دهی روز آموزشی و شفافیت فرایند جذب دانشجو در دانشگاه راهکار ارائه کنند. دولت وعده داده است نخستین تصمیم‌ها تا پایان اکتبر ارائه شود.
مکرون در ماه‌های پایانی قدرت
اعتراضات در شرایطی شکل گرفته است که مکرون در ماه‌های پایانی دومین دوره ریاست‌جمهوری خود قرار دارد. بر اساس برنامه رسمی انتخابات، دور نخست انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه ۱۸ آوریل ۲۰۲۷ و دور دوم ۲ مه برگزار خواهد شد و دوره دوم ریاست‌جمهوری مکرون در ماه مه ۲۰۲۷ به پایان می‌رسد.
قانون اساسی فرانسه نیز امکان انتخاب رئیس‌جمهوری برای بیش از دو دوره متوالی را نمی‌دهد؛ بنابراین مکرون نمی‌تواند برای دوره سوم متوالی نامزد شود.
در چنین شرایطی، بحران مدارس برای دولت فرانسه تنها یک مسئله مربوط به وزارت آموزش نیست. هر بحران گسترده در ماه‌های پایانی ریاست‌جمهوری می‌تواند به بخشی از ارزیابی عمومی از عملکرد دولت تبدیل شود. رویترز نیز اعتراضات اخیر را در چارچوب فشارهای گسترده‌تر بر دولت فرانسه و انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۷ بررسی کرده است.
محبوبیت پایین مکرون؛ یک زمینه سیاسی حساس
یکی از دشواری‌های سیاسی دولت، کاهش اعتماد عمومی به رئیس‌جمهوری است.
نظرسنجی مؤسسه Ifop در سپتامبر ۲۰۲۶، با مشارکت یک هزار و ۹۵۶ نفر از جمعیت بزرگسال فرانسه، نشان داد تنها ۱۷ درصد از فرانسوی‌ها از عملکرد مکرون رضایت دارند؛ رقمی که چهار واحد درصد کمتر از ماه قبل و دومین پایین‌ترین سطح ثبت‌شده برای او از آغاز ریاست‌جمهوری در سال ۲۰۱۷ است.
در مقابل، ۵۵ درصد پاسخ‌دهندگان اعلام کرده‌اند که «بسیار ناراضی» هستند. میزان رضایت از نخست‌وزیر سباستین لوکورنو نیز در همان نظرسنجی ۲۴ درصد اعلام شده است.
نظرسنجی جداگانه مؤسسه Elabe در سپتامبر نیز کاهش اعتماد به مکرون را نشان داد؛ در این نظرسنجی تنها ۲۰ درصد پاسخ‌دهندگان گفتند به مکرون برای مقابله مؤثر با مشکلات اصلی کشور اعتماد دارند و ۷۵ درصد اعلام کردند به او اعتماد ندارند.
البته این آمار به معنای آن نیست که تمام دانش‌آموزان معترض مخالف مکرون هستند. مطالبات اصلی اعتراضات همچنان حول آموزش، شرایط مدارس و آینده تحصیلی متمرکز است؛ اما محبوبیت پایین رئیس‌جمهوری، این بحران را در بستری سیاسی و حساس قرار داده است.
مشکل فقط آموزش نیست؛ بودجه فرانسه زیر فشار است
دولت فرانسه در حالی با درخواست افزایش سرمایه‌گذاری در آموزش روبه‌رو شده که کشور با کسری بودجه، بدهی عمومی و رشد اقتصادی ضعیف دست‌وپنجه نرم می‌کند.
رویترز گزارش داده است که هزینه استقراض فرانسه افزایش یافته و بازده اوراق قرضه ۱۰ ساله این کشور در هفته گذشته برای مدتی از ۵ درصد عبور کرده و به بالاترین سطح در حدود ۲۴ سال گذشته رسیده است.
این وضعیت دامنه مانور دولت را محدود می‌کند؛ از یک سو دانش‌آموزان خواستار منابع بیشتر برای مدارس هستند و از سوی دیگر دولت باید کسری بودجه و هزینه بدهی را کنترل کند.
در نتیجه، یکی از پرسش‌های اصلی دولت فرانسه این است که چگونه می‌توان میان انضباط مالی و سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی تعادل ایجاد کرد.
بودجه آموزش؛ پاسخ دولت به اعتراضات
وزارت آموزش فرانسه اعلام کرده است که پروژه بودجه سال ۲۰۲۷ شامل یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون یورو منابع اضافی برای آموزش ملی است.
دولت در عین حال تأکید کرده است که محدودیت‌های مالی کشور اجازه نمی‌دهد همه مطالبات به سرعت و بدون اولویت‌بندی اجرا شود.
لوکورنو در نامه‌ای در چهارم اکتبر از وزیران خواست پنج محور را دنبال کنند: تضمین برگزاری کلاس‌ها و جایگزینی معلمان غایب، بهبود وضعیت ساختمان‌های مدارس با همکاری مناطق، بازنگری در سازمان‌دهی روز آموزشی، افزایش شفافیت سیستم جذب دانشجو در دانشگاه و ایجاد سازوکاری برای پیگیری مطالبات دانش‌آموزان.
دولت اعلام کرده است نخستین تصمیم‌ها باید تا پایان اکتبر همراه با هزینه، منابع مالی و جدول زمانی مشخص ارائه شود.
وقتی دولت صدای دانش‌آموزان را به داده تبدیل می‌کند
یکی از واکنش‌های متفاوت دولت فرانسه به این اعتراضات، استفاده از فناوری برای جمع‌آوری مستقیم دیدگاه دانش‌آموزان است.
وزارت آموزش از ۵ تا ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶ یک مشاوره ملی را روی پلتفرم Agora اجرا می‌کند. تمام دانش‌آموزان دبیرستانی می‌توانند به صورت ناشناس درباره مشکلات خود و تغییراتی که برای بهتر شدن روند تحصیل لازم می‌دانند، نظر دهند.
وزارت آموزش دو پرسش اصلی را مطرح کرده است: مهم‌ترین مشکلات دانش‌آموزان در دبیرستان چیست و چه تغییراتی می‌تواند به یادگیری بهتر و تجربه مطلوب‌تر دوران تحصیل منجر شود؟
قرار است نتایج این مشاوره در پایان اکتبر جمع‌بندی و منتشر شود.
اهمیت این اقدام در آن است که دولت تلاش می‌کند یک بحران اجتماعی را به مجموعه‌ای از داده‌های قابل تحلیل تبدیل کند. با این حال، جمع‌آوری داده به تنهایی نمی‌تواند بحران آموزشی را حل کند؛ اعتبار این طرح زمانی مشخص خواهد شد که نتایج آن به تصمیم‌های اجرایی، تغییر بودجه و اصلاح سیاست‌های آموزشی منجر شود.
نیم‌روز گفت‌وگو در مدارس
دولت فرانسه همچنین از هفتم اکتبر، نیم‌روز مشخصی را در تمام دبیرستان‌ها به گفت‌وگو با دانش‌آموزان اختصاص داده است.
طبق برنامه وزارت آموزش، مدیران مدارس باید این زمان را متناسب با شرایط هر مدرسه سازمان‌دهی کنند تا دانش‌آموزان بتوانند مشکلات و انتظارات خود را مطرح کنند. سایر کلاس‌ها نیز همچنان برگزار خواهند شد.
این اقدام نشان می‌دهد دولت تلاش دارد بخشی از اعتراض خیابانی را به گفت‌وگویی سازمان‌یافته در داخل مدارس منتقل کند.
خیابان آرام نشد؛ صدای اعتراض بلندتر شد
بر اساس اعلام وزارت دادگستری فرانسه، از آغاز اعتراضات ۵ هزار و ۶۰ نفر بازداشت شده‌اند که ۸۷ درصد آنها زیر ۱۸ سال بوده‌اند و بیش از یک هزار و ۸۰۰ نفر نیز تحت پیگرد قرار گرفته‌اند
با وجود اقدامات دولت، اعتراضات در ۶ اکتبر به یکی از گسترده‌ترین روزهای این جنبش تبدیل شد.
بیش از ۲۵۰ هزار نفر طبق آمار وزارت کشور در ده‌ها شهر فرانسه تظاهرات کردند. در پاریس، رن، استراسبورگ و تولوز نیز درگیری‌هایی میان برخی معترضان و نیروهای پلیس رخ داد و پلیس برای کنترل جمعیت از گاز اشک‌آور و آب‌پاش استفاده کرد.
آسوشیتدپرس شمار شرکت‌کنندگان را بیش از ۲۶۶ هزار نفر و تعداد بازداشت‌شدگان در همان روز را نزدیک به ۵۰۰ نفر اعلام کرده است. این خبرگزاری همچنین گزارش داده است که از زمان آغاز جنبش بیش از ۶ هزار و ۵۰۰ نفر بازداشت شده‌اند و بیشتر بازداشت‌شدگان نوجوان بوده‌اند.
رویترز آمار دیگری درباره بازداشت‌ها ارائه کرده است. بر اساس اعلام وزارت دادگستری فرانسه، از آغاز اعتراضات ۵ هزار و ۶۰ نفر بازداشت شده‌اند که ۸۷ درصد آنها زیر ۱۸ سال بوده‌اند و بیش از یک هزار و ۸۰۰ نفر نیز تحت پیگرد قرار گرفته‌اند.
تفاوت این آمارها می‌تواند به تفاوت زمان گزارش، تعریف بازداشت و به‌روزرسانی داده‌ها مربوط باشد؛ بنابراین نمی‌توان آنها را بدون توجه به منبع و زمان انتشار با یکدیگر جمع کرد.
نوجوان ۱۵ سالهای که دست خود را از دست داد
یکی از تلخ‌ترین حوادث این اعتراضات در شهر لانس در شمال فرانسه رخ داد؛ جایی که یک نوجوان ۱۵ ساله در جریان درگیری‌های روز دوشنبه به‌شدت آسیب دید و دست و بخشی از ساعد خود را از دست داد.
رویترز گزارش داده است مقام‌های محلی اعلام کرده‌اند گروهی از معترضان اشیا به سمت پلیس پرتاب می‌کردند و جزئیات دقیق حادثه همچنان در حال بررسی است.
رسانه‌ای منطقه‌ای نیز گزارش داده است که این نوجوان پس از برداشتن یک نارنجک مورد استفاده برای متفرق کردن جمعیت دچار این آسیب شده است.
در پی این حادثه، انتقادهایی درباره نحوه استفاده پلیس از تجهیزات کنترل شورش مطرح شده و پرونده‌هایی برای بررسی عملکرد پلیس در دست بررسی است. در مقابل، مقام‌های دولتی بر ضرورت حفظ امنیت مدارس و برخورد با خشونت و تخریب تأکید کرده‌اند.
آیا اعتراضات دانش‌آموزی به بحران سیاسی تبدیل شده است؟
پاسخ دقیق در شرایط فعلی این است که اعتراضات ریشه آموزشی دارد، اما پیامدهای آن به‌طور آشکار سیاسی شده است.
اعتراضات از مشکلات ملموس مدارس آغاز شده، اما در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷، احزاب و جریان‌های سیاسی تلاش می‌کنند روایت خود را از این بحران ارائه دهند.
دولت برخی جریان‌های چپ را به تحریک اعتراضات متهم کرده است؛ اتهامی که جریان‌های چپ آن را رد کرده‌اند. در سوی دیگر، منتقدان دولت معتقدند بحران آموزشی نتیجه سال‌ها سیاست‌گذاری و محدودیت منابع عمومی است و دولت مکرون باید درباره وضعیت خدمات عمومی پاسخ‌گو باشد.
از این رو باید میان مطالبات واقعی دانش‌آموزان و بهره‌برداری سیاسی جریان‌های مختلف از اعتراضات تفکیک قائل شد.
چرا اعتراضات برای مکرون اهمیت دارد؟
مکرون نمی‌تواند برای سومین دوره متوالی نامزد ریاست‌جمهوری شود؛ اما میراث سیاسی دولت او در انتخابات ۲۰۲۷ به یکی از موضوعات اصلی رقابت سیاسی تبدیل خواهد شد.
لوموند نیز در بررسی انتخابات ۲۰۲۷ نوشته است که یکی از پرسش‌های مهم این انتخابات، نحوه مواجهه اردوگاه سیاسی مکرون با میراث او خواهد بود.
به همین دلیل، اعتراضات دانش‌آموزان می‌تواند به یکی از موضوعات مهم در ارزیابی عملکرد دولت مکرون تبدیل شود؛ هرچند نمی‌توان نتیجه گرفت این جنبش به‌طور مستقیم تعیین‌کننده نتیجه انتخابات آینده خواهد بود.
از دست رفتن اکثریت پارلمانی؛ محدودیت دیگری برای دولت
یکی دیگر از مشکلات ساختاری دولت، وضعیت شکننده پارلمان است.
رویترز گزارش داده است که متحدان مکرون پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۲۴ اکثریت خود را از دست دادند و دولت در تصویب بودجه و پیشبرد سیاست‌های اقتصادی با دشواری روبه‌رو شده است.
بنابراین دولت برای پاسخ به مطالبات دانش‌آموزان تنها با مسئله تأمین منابع روبه‌رو نیست، بلکه باید اصلاحات و منابع مالی لازم را در فضایی پارلمانی و چندپاره به تصویب برساند.
این وضعیت، مدیریت بحران آموزش را پیچیده‌تر می‌کند.
آموزش؛ میدان نبرد آینده سیاسی فرانسه
اعتراضات مدارس در نهایت به یک مسئله بزرگ‌تر تبدیل شده است: فرانسه چه میزان حاضر است برای نسل آینده خود هزینه کند؟
این پرسش در شرایطی مطرح می‌شود که کشور از یک سو به نیروی انسانی ماهر برای اقتصاد دیجیتال، هوش مصنوعی، صنایع پیشرفته و پژوهش علمی نیاز دارد و از سوی دیگر با فشار بدهی و کسری بودجه روبه‌رو است.
اگر سرمایه‌گذاری در آموزش کمتر از نیاز واقعی باشد، ممکن است پیامدهای آن در کوتاه‌مدت قابل مشاهده نباشد، اما کیفیت سرمایه انسانی، مهارت‌های نیروی کار و ظرفیت نوآوری کشور در بلندمدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.
از این منظر، اعتراضات دانش‌آموزان فرانسوی را نمی‌توان صرفاً یک اعتراض خیابانی دانست؛ این بحران به پرسشی درباره آینده سرمایه انسانی فرانسه تبدیل شده است.
مدرسه‌ای که باید برای عصر هوش مصنوعی آماده شود
یکی از تناقض‌های مهم بحران فعلی این است که فرانسه هم‌زمان تلاش می‌کند جایگاه خود را در فناوری‌های پیشرفته و هوش مصنوعی حفظ کند، اما بخشی از نسل آینده نیروی انسانی این کشور از مشکلات ابتدایی در مدرسه سخن می‌گوید.
هوش مصنوعی می‌تواند آموزش شخصی‌سازی‌شده ارائه دهد، عملکرد دانش‌آموزان را تحلیل کند، به معلمان در آماده‌سازی محتوا کمک کند و برخی فرایندهای اداری مدارس را ساده‌تر سازد.
با این حال، هیچ‌یک از این فناوری‌ها جایگزین معلم، کلاس مناسب و زیرساخت فیزیکی استاندارد نمی‌شوند.
تجربه فرانسه از این منظر یک پیام روشن برای سیاست‌گذاران دارد: دیجیتالی کردن آموزش بدون حل مشکلات بنیادی نظام آموزشی، الزاما به معنای مدرن‌سازی آموزش نیست.
مدرسه آینده احتمالا به ترکیبی از معلم انسانی، هوش مصنوعی، تحلیل داده، ابزارهای دیجیتال، روان‌شناسی یادگیری و زیرساخت فیزیکی مناسب نیاز خواهد داشت.
داده‌های دانش‌آموزان؛ فرصت یا خطر؟
اقدام دولت فرانسه برای استفاده از سکوی Agora پرسش مهم دیگری را نیز مطرح می‌کند؛ اینکه جمع‌آوری داده از دانش‌آموزان تا کجا می‌تواند به سیاست‌گذاری بهتر کمک کند و از چه نقطه‌ای ممکن است به نگرانی درباره حریم خصوصی تبدیل شود.
اطلاعات مربوط به مشکلات تحصیلی، شرایط خانوادگی یا تجربه دانش‌آموزان می‌تواند حساس باشد. بنابراین حکمرانی داده در آموزش باید بر پایه اصولی مانند ناشناس‌سازی، حداقل‌سازی داده، امنیت اطلاعات و شفافیت در نحوه استفاده از داده‌ها انجام شود.
فناوری می‌تواند صدای دانش‌آموزان را به سیاست‌گذار برساند، اما همین فناوری نباید به ابزار نظارت بیش از حد بر دانش‌آموزان تبدیل شود.
آینده‌ای که دانش‌آموزان درباره آن نگران‌اند
لوموند در گزارش خود از گفت‌وگو با دانش‌آموزان معترض، نگرانی آنها درباره آینده را برجسته کرده است.
برخی دانش‌آموزان می‌گویند احساس می‌کنند کیفیت آموزش و فرصت‌های تحصیلی در مناطق مختلف فرانسه برابر نیست. گروهی نیز از فشار آزمون‌ها، انتخاب رشته و فرایند ورود به دانشگاه سخن می‌گویند.
این نگرانی‌ها با تغییرات بازار کار نیز ارتباط دارد. نسلی که اکنون در دبیرستان تحصیل می‌کند، وارد بازاری خواهد شد که هوش مصنوعی، اتوماسیون و فناوری‌های دیجیتال بسیاری از مشاغل را تغییر خواهند داد.
بنابراین مدرسه دیگر تنها وظیفه آماده‌کردن دانش‌آموز برای قبولی در دانشگاه را ندارد؛ بلکه باید او را برای یادگیری مادام‌العمر، حل مسئله، کار با فناوری و سازگاری با تغییرات سریع آماده کند.
آزمون مکرون؛ پاسخ واقعی یا مدیریت بحران؟
دولت فرانسه اکنون چند مسیر را هم‌زمان دنبال می‌کند؛ افزایش منابع، گفت‌وگو با دانش‌آموزان، جمع‌آوری داده از طریق Agora، اختصاص نیم‌روز گفت‌وگو در مدارس و بررسی مطالبات مربوط به معلم، ساختمان مدارس و Parcoursup، یعنی فرایند جذب دانشجو در دانشگاه. با این حال، نتیجه این اقدامات هنوز مشخص نیست.
معیار واقعی موفقیت دولت نه تعداد جلسات و نه تعداد پرسشنامه‌ها، بلکه تغییر ملموس در مدرسه خواهد بود: آیا معلم غایب جایگزین خواهد شد؟ آیا کلاس‌های شلوغ کوچک‌تر خواهند شد؟ آیا مدارس فرسوده بازسازی می‌شوند؟ آیا دانش‌آموزان احساس خواهند کرد صدایشان شنیده شده است؟ و آیا دولت می‌تواند هزینه این اقدامات را در شرایط دشوار مالی فرانسه تأمین کند؟
پاسخ به این پرسش‌ها مشخص خواهد کرد که بحران فعلی به یک اصلاح ساختاری در آموزش منجر می‌شود یا پس از فروکش کردن اعتراضات، به یکی دیگر از بحران‌های حل‌نشده سیاست فرانسه تبدیل خواهد شد.
بحران مدارس؛ میراثی که مکرون نمی‌تواند نادیده بگیرد
به گزارش ایمنا، اعتراضات دانش‌آموزان در یکی از حساس‌ترین مقاطع سیاسی فرانسه رخ داده است؛ مکرون در ماه‌های پایانی دومین دوره ریاست‌جمهوری خود قرار دارد، محبوبیت او در نظرسنجی‌های سپتامبر در سطوح پایین قرار گرفته و دولتش هم‌زمان با فشارهای مالی و پارلمانی روبه‌رو است.
در چنین شرایطی، نسل جوان فرانسه نیز از وضعیت مدارس و چشم‌انداز آینده خود ناراضی است.
آنچه اکنون به‌طور روشن قابل مشاهده است، جنبشی است که از مطالبات آموزشی آغاز شده و به دلیل گستردگی اعتراضات و نحوه واکنش دولت، به یک مسئله سیاسی ملی تبدیل شده است.
دانش‌آموزان در خیابان‌های فرانسه در واقع درباره آینده‌ای سخن می‌گویند که هنوز وارد آن نشده‌اند؛ آینده‌ای که در آن باید با هوش مصنوعی کار کنند، در اقتصاد دیجیتال رقابت کنند و در بازاری جهانی شغل پیدا کنند. از این منظر، مسئله آنها فقط «مدرسه امروز» نیست؛ مسئله کیفیت نیروی انسانی فرانسه در دهه آینده است.
بحران مدارس اکنون به یکی از مهم‌ترین آزمون‌های ماه‌های پایانی ریاست‌جمهوری مکرون تبدیل شده است.
نظر شما