سردار سیدمرتضی موسوی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به یکی از خاطرات خود از تنگه چزابه اظهار کرد: حرکت در تپه‌های رملی چزابه در زمستان سرد، نفس رزمندگان را بریده بود و با هر تنفس، بخار از دهان‌ها خارج می‌شد؛ در حالی که ذکر خدا از زبان رزمندگان فراموش نمی‌شد.
وی افزود: ساعت‌ها پیاده‌روی کرده و در حال دور زدن مواضع دشمن بودیم تا از پشت سر به نیروهای کماندوی بعثی و سودانی که در آماده‌باش کامل بودند، حمله کنیم. در همین شرایط، زمان نماز صبح فرا رسید و پیامی از ابتدای ستون در میان نیروهای گردان امام محمدباقر(ع) منتقل شد که «وقت نماز صبح است؛ نماز را در حرکت بخوانید.»
رزمنده و پیشکسوت دفاع مقدس گفت: تعدادی از رزمندگان از شب قبل وضو داشتند و عده‌ای نیز باید روی رمل‌های تنگه چزابه و تپه‌های نبعه تیمم می‌کردند. رزمندگان حتی هنگام اقامه نماز باید تمام حواسشان به اطراف و به جلو، چپ و راست خود می‌بود، چراکه احتمال کمین دشمن وجود داشت.
وی اضافه کرد: ستون همچنان در حال حرکت بود و رزمندگان نماز صبح را زمزمه می‌کردند. جهت حرکت ما به سمت قبله نبود، اما حواس همه به خدا بود. به دلیل شرایط عملیات، رکوع و سجود به شکل معمول انجام نمی‌شد و اعمال نماز با اشاره صورت می‌گرفت. رزمندگان مهرهای خود را از جیب بیرون می‌آوردند و برای سجده روی پیشانی می‌گذاشتند.
این رزمنده دفاع مقدس با اشاره به سرنوشت بسیاری از آن رزمندگان اظهار کرد: چه‌بسا همین پیشانی‌ها و سرها در ساعت‌ها و روزهای بعد، هدف گلوله تک‌تیراندازان دشمن قرار گرفت و خون یاران حسین زمان بر پیشانی آنان نقش شهادت را برای همیشه ترسیم کرد.
موسوی تصریح کرد: آن نماز با همه نمازهای دوران عمرمان تفاوت داشت. همیشه با خود فکر می‌کنم شهدا در آن نمازها با خداوند چه گفتند و چه خواستند که پس از بیش از ۴۰ سال، پیکر پاک برخی از آنان همچنان در میان رمل‌های چزابه به یادگار مانده است.
نظر شما