به گزارش خبرگزاری ایمنا و به نقل از Goal، پیدا کردن جانشینی شایسته برای اسطوره بارسلونا کار بسیار دشواری خواهد بود، اما آرژانتین چند گزینه امیدوارکننده برای به ارث بردن پیراهن شماره ۱۰ دارد.
سه‌شنبه شب، در ورزشگاه تاریخی مونومنتال ریورپلات، لیونل مسی برای دویست‌وهشتمین و آخرین بار پیراهن تیم ملی آرژانتین را بر تن خواهد کرد. آدیداس، اسپانسر مسی، برای مراسم خداحافظی این ستاره ۳۹ ساله پیراهنی ویژه طراحی کرده که نام و شماره او روی آن با رنگ طلایی نقش بسته؛ ادای احترامی به بازیکنی که طی نزدیک به ۲۱ سال، ارزشش را در عرصه ملی بارها ثابت کرد.
بعید است در مونومنتال چشم‌های زیادی خشک بماند. مسی در حالی از تیم ملی آرژانتین خداحافظی می‌کند که با ۲۰۸ بازی، پرافتخارترین بازیکن تاریخ این تیم از نظر تعداد بازی ملی است و با ۱۲۵ گل، بهترین گلزن تاریخ آلبی‌سلسته نیز محسوب می‌شود. او همان بازیکنی است که آرژانتین را به سومین قهرمانی جهان رساند و دو قهرمانی متوالی کوپا آمریکا را برای کشورش به ارمغان آورد.
مسی حتی در جام جهانی تابستان امسال هم تا آستانه کسب دومین مدال طلای جهانی خود پیش رفت. او در مسیر رسیدن آرژانتین به فینال، هشت گل به ثمر رساند، اما در نهایت مقابل اسپانیا شکست خورد. پس از پایان مسابقات نیز مسی پدرش را از دست داد و در نهایت تصمیم گرفت از فوتبال ملی خداحافظی کند؛ چرا که احساس می‌کرد دیگر چیزی برای ارائه کردن ندارد.
واقعیت این است که هیچ‌کس نمی‌تواند جای خالی مسی را پر کند. از نگاه بسیاری، او بهترین بازیکنی است که فوتبال به خود دیده و شاید دیگر هیچ بازیکنی پیدا نشود که از نظر استعداد خدادادی با او برابری کند. با این حال، پیراهن شماره ۱۰ باید به یک نفر دیگر برسد و آرژانتین باید راهی پیدا کند تا بدون کاپیتان افسانه‌ای خود همچنان یکی از قدرت‌های بزرگ فوتبال جهان باقی بماند.
وزن سنگین پیراهن شماره ۱۰
هواداران آرژانتین یک بار دیگر هم این شرایط را تجربه کرده‌اند. بعد از خداحافظی دیگو مارادونا در سال ۱۹۹۴، آلبی‌سلسته وارد دوره‌ای از تغییرات تاکتیکی و ناکامی‌های بزرگ شد؛ آرژانتین در جام جهانی ۱۹۹۸ در مرحله یک‌چهارم نهایی حذف شد و چهار سال بعد حتی نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.
در سه دوره متوالی کوپا آمریکا نیز آرژانتین در مرحله یک‌چهارم نهایی کنار رفت و در فینال ۲۰۰۴ هم مقابل تیم دوم برزیل در ضربات پنالتی شکست خورد. بازیکنانی مثل پابلو آیمار، آریل اورتگا و خوان رومان ریکلمه در مقاطع مختلف پیراهن افسانه‌ای شماره ۱۰ را پوشیدند. همه آنها بازیکنان بزرگی بودند، اما فشار این پیراهن در نهایت برایشان بسیار سنگین بود.
مارادونا برای هواداران آرژانتینی چیزی فراتر از یک اسطوره بود؛ فوتبالیستی کاریزماتیک، خلاق و تمام‌نشدنی که نقش اصلی را در قهرمانی آرژانتین در جام جهانی ۱۹۸۶ ایفا کرد. به نظر می‌رسید هیچ‌کس نمی‌تواند روزی جای او را بگیرد؛ تا اینکه مسی در سال ۲۰۰۵ نخستین بازی ملی خود را انجام داد.
ریکلمه در ابتدا همچنان شماره ۱۰ را در اختیار داشت و همراه با مسی مدال طلای المپیک را به دست آورد. او در سال ۲۰۰۹ از تیم ملی خداحافظی کرد و پیراهن را به جادوگر بارسلونا سپرد.
مسی هم برای اینکه بخش بزرگی از هواداران آرژانتین را متقاعد کند که می‌تواند میراث مارادونا را ادامه دهد، به زمان نیاز داشت. اما در نهایت این کار را انجام داد؛ او از یک بازی‌ساز آرام به رهبری ترسناک و تأثیرگذار تبدیل شد. مسی شماره ۱۰ را از آن خود کرد و برخلاف تمام انتظارات، در کشورش به محبوبیتی دست یافت که حتی شاید با محبوبیت مارادونا برابری می‌کرد یا از آن هم فراتر رفت.
اما آیا واقعاً ممکن است این اتفاق برای سومین بار هم رخ دهد؟
اگر آرژانتین بار دیگر وارد یک دوره گذار و ناکامی شود، چندان عجیب نخواهد بود. در ترکیب فعلی لیونل اسکالونی نیز بازیکنی که از همان ابتدا بتواند بدون هیچ بحثی شایسته پیراهن مسی باشد، دیده نمی‌شود.
امن‌ترین انتخاب؛ خولیان آلوارز
ساده‌ترین تصمیم برای اسکالونی می‌تواند سپردن شماره ۱۰ به خولیان آلوارز باشد. مهاجم اتلتیکومادرید پیش از این نیز بارها در نقش مسی برای آرژانتین بازی کرده است. در جریان مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶، زمانی که مسی تنها در ۱۰ مسابقه از ابتدا به میدان رفت، آلوارز بارها مسئولیت او را در خط حمله بر عهده گرفت.
آلوارز با ثبت هفت مشارکت مستقیم روی گل عملکرد خوبی داشت و بهترین نمایش او در پیروزی ۴-۱ آرژانتین مقابل برزیل رقم خورد. او در دقیقه چهارم گل اول را زد، در پرس از جلو نقش مهمی داشت و با حرکت‌های مورب خود دائماً خط دفاعی برزیل را تحت فشار قرار داد.
از نظر تجربه در بالاترین سطح هم گزینه‌ای مطمئن‌تر از آلوارز وجود ندارد. او یکی از مهره‌های مهم تیم منچسترسیتی در فصل تاریخی سه‌گانه بود و پس از انتقال به اتلتیکومادرید نیز خیلی زود به مهره اصلی این تیم تبدیل شد.
آلوارز تا امروز در ۱۱۰ بازی برای اتلتیکو ۶۷ مشارکت مستقیم روی گل داشته و در ۲۶ سالگی وارد سالهای اوج دوران حرفه‌ای خود شده است. به همین دلیل، در تابستان گذشته مورد توجه باشگاه‌هایی مانند بارسلونا و آرسنال هم قرار داشت.
با این حال، یک مشکل وجود دارد؛ آلوارز خصوصیات بازی‌سازی مسی را ندارد. او در جام جهانی هم، به‌جز گل فوق‌العاده‌اش مقابل سوئیس در مرحله یک‌چهارم نهایی، چندان درخشان ظاهر نشد. آمار ۱۶ گل در ۶۱ بازی ملی نیز نشان می‌دهد که برای تبدیل شدن به جانشین واقعی مسی، باید در بازی‌های بزرگ ثبات بیشتری از خود نشان دهد و از نظر فیزیکی نیز پیشرفت کند.
شبیه‌ترین گزینه؛ نیکو پاز
آرژانتین یک استعداد بسیار جذاب دیگر هم در اختیار دارد؛ نیکو پاز که در ایتالیا و با پیراهن کومو به ستاره‌ای بزرگ تبدیل شده است. پاز شروع چندان درخشانی در تیم ملی آرژانتین نداشته و در ۱۳ بازی تنها سه گل زده است. در جام جهانی هم فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرد. یکی از دلایل این موضوع، شباهت زیاد سبک بازی او به مسی است.
پاز یک شماره ۱۰ باهوش، تکنیکی و خلاق است که می‌تواند در یک لحظه جریان بازی را تغییر دهد. او چپ‌پا است و از این نظر نیز شباهت‌هایی با مسی دارد؛ بنابراین طبیعی است که نامش در بحث جانشینی اسطوره آرژانتینی مطرح شود.
این بازیکن ۲۲ ساله در کومو نیز مسیر جالبی را طی کرده و به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی بعد از مسی تبدیل شده که در یک مسابقه لیگ قهرمانان موفق به ثبت چند پاس گل شده است. پاز در پیروزی ۴-۱ کومو مقابل لایپزیگ دو پاس گل داد و با ثبت ۹۵ درصد دقت پاس، چهار دریبل موفق و ۱۰ پیروزی در دوئل‌های زمینی، یکی از بهترین بازیکنان زمین بود.
کومو از زمانی که پاز را در سال ۲۰۲۴ از رئال مادرید به خدمت گرفت، روی توانایی‌های او حساب ویژه‌ای باز کرده است. او یکی از عوامل اصلی پیشرفت سریع این تیم زیر نظر سسک فابرگاس بوده و آینده بسیار روشنی پیش رویش قرار دارد. رئال مادرید نیز طبق گزارش‌ها قصد دارد تابستان آینده بند بازخرید او را فعال کند.
فابرگاس در ماه اوت درباره او گفت: نیکو پاز همه چیز دارد. او شجاعت، دید و جاه‌طلبی فوق‌العاده‌ای دارد.
مسی هم پیش‌تر از پاز تمجید کرده و گفته بود او ذهن بسیار خوبی دارد و بازی را کاملاً درک می‌کند. دقیقاً همین ویژگی‌هاست که باعث شده پاز به امید بزرگ بعدی آرژانتین تبدیل شود.
البته باید انتظارات را کنترل کرد. پاز دید خوبی برای گلزنی دارد، اما احتمالاً هیچ‌وقت به گلزن پرشماری مثل مسی تبدیل نخواهد شد. او بیشتر یک مهره کلیدی در سیستم است تا بازیکنی که همه چیز حول او ساخته شود.
شاید همین موضوع اتفاقاً به سود آرژانتین باشد؛ چون پاز می‌تواند خلاقیت لازم را به تیم اضافه کند و به آلبی‌سلسته کمک کند به تیمی متعادل‌تر تبدیل شود، تیمی که دیگر همیشه برای تغییر نتیجه به یک نفر وابسته نباشد.
گزینه متفاوت؛ فرانکو ماستانتونو
آرژانتین یک چپ‌پای مستعد دیگر هم دارد: فرانکو ماستانتونو، وینگر ۱۹ سالهای که محصول آکادمی ریورپلاته است. ماستانتونو در نخستین فصل حضورش در فوتبال اروپا و پس از انتقال ۴۵ میلیون یورویی به رئال مادرید، روزهای سختی را پشت سر گذاشت و تنها ۲۳ بازی در لالیگا انجام داد.
او تا حد زیادی قربانی بی‌ثباتی رئال شد؛ تیمی که ابتدا زیر نظر ژابی آلونسو و سپس آلوارو آربلوا شرایط چندان خوبی نداشت. رئال در نهایت ماستانتونو را در ماه اوت به صورت قرضی راهی فیورنتینا کرد و این شروع دوباره برای او فوق‌العاده بود.
هواداران فیورنتینا خیلی زود شیفته این نوجوان شدند. ماستانتونو در ۱۱ سپتامبر در پیروزی ۴-۲ مقابل ونتزیا یک هت‌تریک تماشایی به ثمر رساند. دو گل او با شوت‌های فوق‌العاده از خارج محوطه جریمه به ثمر رسید و گل سوم نیز حاصل جای‌گیری هوشمندانه او در فضای بین مدافع میانی و مدافع چپ حریف بود.
ماستانتونو هم مثل مسی علاقه دارد از سمت راست شروع کند، به داخل بزند و در ساخت بازی مشارکت داشته باشد. او وقتی به دروازه نزدیک می‌شود می‌تواند بسیار خطرناک باشد.
دریبل‌های او نیز به دلیل مرکز ثقل پایین و کنترل فوق‌العاده توپ در فضاهای شلوغ، شباهت‌هایی به سبک مسی دارد. او پیش‌تر هم شماره ۱۰ آرژانتین را بر تن کرده و با این کار، رکورد مارادونا را شکست و به جوان‌ترین بازیکن آرژانتینی تبدیل شد که در یک مسابقه انتخابی جام جهانی این شماره را پوشیده است.
شاید سرعت ماستانتونو به پای مسی جوان نرسد، اما چابکی، ترکیب‌های سریع و اعتمادبه‌نفس بالایش می‌تواند این تفاوت را جبران کند. خیلی از بازیکنان در طول سال‌ها زیر فشار مقایسه با مسی از بین رفته‌اند، اما به نظر می‌رسد ماستانتونو از چنین فشاری استقبال می‌کند. از نظر پتانسیل، او هیجان‌انگیزترین گزینه‌ای است که اسکالونی می‌تواند روی آن حساب کند.
گزینه دور از ذهن؛ تیاگو آلمادا
تیاگو آلمادا نیز می‌تواند یکی از گزینه‌های اسکالونی برای شماره ۱۰ باشد. او قرار بود مقابل اکوادور این شماره را بر تن کند، اما مصدومیت در آخرین لحظه مانع حضورش شد. مصدومیت‌های اخیر باعث شده آلمادای ۲۵ ساله از فهرست فعلی هم دور باشد، اما او طی سالهای گذشته همواره یکی از بازیکنان مورد اعتماد اسکالونی بوده است.
محصول آکادمی ولز سارسفیلد یکی از اعضای تیم قهرمان جام جهانی قطر بود و طی ۲۵ بازی ملی، توانایی بازی در پست هافبک تهاجمی، شماره ۸ یا حتی در هر دو جناح را نشان داده است. آلمادا با وجود قد ۱۷۰ سانتی‌متری، از قدرت بدنی مناسبی برخوردار است، دوندگی بالایی دارد و در شکستن خطوط دفاعی و تغییر سریع مسیر حرکتش توانمند است. با این حال، هنوز نمی‌توان او را در سطح بازیکنان نخبه قرار داد.
آلمادا در لیگ MLS یک ستاره بود، اما در فوتبال اروپا نتوانست همان درخشش را تکرار کند. دوران قرضی او در لیون چندان موفق نبود و سپس در اتلتیکومادرید نیز کاملاً ناکام ماند.
سیستم دفاعی و سختگیرانه دیگو سیمئونه با سبک آلمادا سازگار نبود و او نتوانست جایگاه ثابتی در ترکیب اصلی پیدا کند. در نهایت، اتلتیکو او را با ضرر فروخت و ریورپلاته در تابستان با پیشنهادی ۲۰ میلیون یورویی او را به خدمت گرفت؛ البته بند بازخرید نیز در قرارداد گنجانده شد.
این موضوع نشان می‌دهد سیمئونه همچنان استعداد آلمادا را قبول دارد. شاید بازگشت به فوتبال آرژانتین بتواند دوباره بهترین نسخه او را نشان دهد.
ضمن اینکه حضور او در آرژانتین به اسکالونی اجازه می‌دهد بازی‌هایش را از نزدیک‌تر دنبال کند. آلمادا نیز شروع خوبی در ریور داشته و در پنج بازی ابتدایی خود به عنوان بازیکن اصلی، دو گل زده است. او همچنان یک گزینه دور از ذهن برای شماره ۱۰ است، اما اعتماد اسکالونی طی چهار سال گذشته را به دست آورده است.
پایان یک عصر
احتمال اینکه آرژانتین بتواند جانشینی واقعی برای مسی پیدا کند، بسیار کم است. ستاره اینترمیامی را می‌توان به نئو در فیلم «ماتریکس» تشبیه کرد؛ یک استثنا که قوانین فیزیک و منطق را به هم می‌ریزد و همیشه چند قدم از حریفانش جلوتر است.
به همین دلیل، نگاه کردن به تغییر شماره ۱۰ به عنوان «انتقال مشعل» چندان منطقی نیست. آرژانتین باید تکامل پیدا کند و چندین بازیکن باید برای پر کردن جای خالی تأثیرگذاری مسی قدم جلو بگذارند.
اگر آلوارز در خط حمله بازی کند، پاز پشت سر او قرار بگیرد و ماستانتونو از سمت راست به میدان برود، شاید اصلاً مهم نباشد شماره ۱۰ روی پیراهن چه کسی باشد. این بازیکنان می‌توانند مکمل یکدیگر باشند و در کنار انزو فرناندس و الکسیس مک‌آلیستر، آرژانتین همچنان قدرت زیادی در فاز هجومی خواهد داشت.
کریستین رومرو نیز احتمالاً کاپیتان جدید آلبی‌سلسته خواهد بود و آرژانتین در خط دفاع همچنان یک رهبر باتجربه در اختیار خواهد داشت. لیساندرو مارتینس هم می‌تواند دوباره در کنار او قرار بگیرد.
پایه‌های لازم برای ادامه موفقیت وجود دارد؛ ضمن اینکه لائوتارو مارتینس نیز برای حضور در خط حمله رقابت خواهد کرد.
اما خداحافظی مسی تنها تغییر پیش روی آرژانتین نیست. نیکولاس اوتامندی نیز پس از جام جهانی از فوتبال ملی خداحافظی کرده و احتمالاً امی مارتینس، لئاندرو پاردس و نیکولاس تاگلیافیکو نیز به‌زودی همین مسیر را طی خواهند کرد. رودریگو دی‌پل و جیووانی لو سلسو هم از مرز ۳۰ سالگی عبور کرده‌اند.
انگار همه‌چیز برای آغاز یک دوره جدید آماده است؛ دوره‌ای که در آن دیگر خبری از مسی برای نجات آرژانتین نخواهد بود. اسکالونی هم وضعیت نامشخصی دارد و قراردادش در ماه دسامبر به پایان می‌رسد. او برای تمدید قرارداد چراغ سبز نشان داده، اما هنوز آینده‌اش مشخص نیست.
یک عصر به پایان رسیده و یک دوره تازه در راه است. این بار، در نبود مسی، قرار است همه اعضای آلبی‌سلسته برای یکدیگر الهام‌بخش باشند.
نظر شما