به گزارش خبرگزاری ایمنا از البرز، مادر آروین می‌گوید خبر را از تلویزیون شنیده است. ابتدا رشته تجربی اعلام شد و بعد، بار دیگر اسامی رتبه‌های برتر روی صفحه آمد. این بار دیگر مطمئن شد و آروین، نفر دوم کشور شده بود.
اما واکنش مادر شبیه چیزی نبود که شاید در تصور خیلی‌ها باشد. نه فریادی از سر شادی و نه جشنی فوری؛ او خودش را به عکس مادرش رساند «آمدم جلوی عکس مادرم گریه کردم و ازش تشکر کردم و گفتم مامان جان، چه دعایی در حق بچه‌ام کردی که این موفقیت نصیبش شد.»
مادربزرگ آروین سال گذشته از دنیا رفته بود؛ درست در سالی که آروین خودش را برای کنکور آماده می‌کرد. مادر آروین برای مراسم سالگرد او قصد داشت به آمل برود، اما شرایط جنگی و وضعیت خاص آن روزها، همه چیز را دشوار کرده بود، با این حال همراه آروین راهی آمل شد.
این سفر برای مادر فقط یک سفر خانوادگی نبود؛ شاید امروز که نتیجه کنکور آمده، بخشی از خاطرات همان روزها دوباره برایش زنده شده باشد. آروین در روزهای جنگ حدود ۲۰ روز از برنامه درسی‌اش فاصله گرفته بود و خودش احساس می‌کرد از مسیر عقب افتاده است.
«می‌گفت مامان، من دیگه واقعاً جا موندم، اصلاً فرصت ندارم.» مادر اما تلاش کرد اجازه ندهد این احساس، آروین را از ادامه مسیر بازدارد.
مادر آروین معتقد است: در مسیر کنکور، چیزی که بیش از هر چیز اهمیت دارد، شناختن روحیه فرزند است؛ اینکه هر دانش‌آموز با چه چیزی انرژی می‌گیرد و چه چیزی می‌تواند او را برای ادامه راه امیدوار نگه دارد «مهم‌تر از همه باید پدر و مادرها بدانند چه چیزی بچه‌شان را خوشحال می‌کند و همان انرژی لازم را به او بدهند برای آروین، یکی از همین راه‌های حفظ انرژی، فوتبال بود و من اجازه می‌دادم که فوتبال بازی کند، اگر بچه‌ای فوتبال دوست دارد، بگذارید برود فوتبال. هرکسی با یک چیزی خوشحال می‌شود.»
این نگاه، شاید از تجربه سال‌های گذشته خانواده آمده باشد؛ خانواده‌ای که پیش از آروین، مسیر کنکور را با پسر بزرگ‌ترشان تجربه کرده بودند. مادر آروین از شب کنکور پسر بزرگ‌ترش می‌گوید؛ شبی که اضطراب اجازه خوابیدن را از او گرفته بود.
«پسر بزرگ من ۴۸ ساعت نخوابید. حدود سه چهار صبح آمدم کنار دستش خوابیدم. گفتم مامان، من پلک زدن تو را روی بالش دارم می‌شنوم. اگر نمی‌توانی بخوابی، بگذار من بلند شوم و همه خانواده را صدا بزنم که با تو بیدار باشیم؛ که احساس نکنی در این مسیر تنهایی.»
همین تجربه موجب شده بود خانواده در رویارویی با کنکور آروین، آرامش بیشتری داشته باشند «به خاطر اینکه پسر بزرگم این راه را رفته بود، برای آروین اصلاً چنین حالتی وجود نداشت؛ یک آرامش خوب داشت. من واقعاً این آرامش را مدیون پسر بزرگم هستم.»
حالا اما این تجربه به نتیجه‌ای رسیده است که خیلی‌ها منتظر شنیدنش بودند، آروین دوم شده است؛ رتبه دوم کشور در گروه آزمایشی تجربی و مادر هنوز فرصت نکرده است با پسرش درباره این موفقیت حرف بزند.
گوشی‌اش مدام زنگ می‌خورد و خودش هم در میان تماس‌ها و پیام‌ها گرفتار است، اما شاید مهم‌ترین حرف آروین به گفته مادرش برای خانواده‌هایی باشد که هنوز در ابتدای این مسیر هستند «همه موفقیت یک چیز جمعی است؛ یک کار تیمی است، مخصوصاً در خانواده. همه باید مراقبت کنند تا این مسیر طی شود.»
و حالا در میان تمام تبریک‌ها و تماس‌ها، مادر دوباره به عکس مادر خودش نگاه می‌کند؛ به کسی که دیگر کنارشان نیست، اما به باور او دعایش هنوز هست.
رتبه دوم آروین برای مادر تنها یک جایگاه در میان رتبه‌های برتر کنکور نیست؛ یادآور مسیری است که با تلاش یک پسر، همراهی یک خانواده و دعایی از جنس دلتنگی مادرانه به این نقطه رسیده است.
نظر شما