به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، سال ۲۰۲۶، از نمایش آثار تاریخی و هنری گرفته تا ایجاد فضاهای فرهنگی، گالری‌ها و مسیرهای پیاده‌روی، نمونه‌های تازه‌ای از این رویکرد دیده می‌شود؛ پروژه‌هایی که نشان می‌دهند یک ایستگاه می‌تواند هم‌زمان، یک مرکز حمل‌ونقل، فضای عمومی و حتی یکی از جاذبه‌های گردشگری شهر باشد.
رم؛ وقتی مترو به موزه زیرزمینی تبدیل می‌شود
در رم، خط متروی «سی»، نمونه‌ای متفاوت از پیوند حمل‌ونقل و گردشگری است. ایستگاه «کولوسئو–فوری ایمپریالی» که در دسامبر ۲۰۲۵ افتتاح شد، بخشی از یافته‌های باستان‌شناسی کشف‌شده هنگام ساخت خط مترو را در خود جای داده است و مسافران می‌توانند در کنار سفر روزمره، با لایه‌های تاریخی شهر نیز روبه‌رو شوند. این ایستگاه در نزدیکی کولوسئوم قرار دارد و طراحی آن به‌گونه‌ای انجام شده است که ارتباط میان فضای زیرزمینی و تاریخ باستانی رم را برای بازدیدکننده، قابل مشاهده کند. در بخش‌های مختلف این ایستگاه، بقایای سازه‌ها، چاه‌ها و اشیای تاریخی به نمایش درآمده‌اند و فضای ایستگاه، بیشتر از یک محیط معمول حمل‌ونقل، حال‌وهوای یک موزه شهری پیدا کرده است. اهمیت این پروژه در سال ۲۰۲۶ بیشتر به چشم می‌آید، زیرا گردشگران می‌توانند بدون اضافه‌کردن یک موزه جداگانه به برنامه سفر خود، بخشی از میراث رم را در مسیر رفت‌وآمد روزانه ببینند. این مدل می‌تواند الگویی برای ترکیب زیرساخت و گردشگری باشد.
ویلنیوس؛ ایستگاه قطار با یک مرکز فرهنگی تازه
در ویلنیوس، ایستگاه مرکزی راه‌آهن در حال پیداکردن نقشی فراتر از حمل‌ونقل است. در سال ۲۰۲۶، فضای فرهنگی جدیدی با نام «سان هال»، در داخل ایستگاه راه‌اندازی شد؛ فضایی چندمنظوره که برای برگزاری کنسرت، نمایشگاه و رویدادهای خلاقانه طراحی شده است. این پروژه بخشی از روند گسترده‌تری است که در آن ایستگاه‌های تاریخی و پرتردد، به فضاهای اجتماعی و فرهنگی، تبدیل می‌شوند. قرارگرفتن چنین مرکزی در ایستگاه موجب می‌شود مسافر، گردشگر و ساکنان شهر بتوانند بدون فاصله‌گرفتن از مسیر اصلی سفر، با برنامه‌های فرهنگی شهر نیز ارتباط برقرار کنند. در واقع مدیران شهر ویلنیوس تلاش می‌کنند ایستگاه راه‌آهن را از یک نقطه عبوری، به یکی از فضاهای فعال شهری تبدیل کنند. چنین تغییری برای گردشگران، اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نخستین برخورد آن‌ها با شهر می‌تواند به‌جای یک سالن انتظار معمولی، تجربه‌ای فرهنگی و مرتبط با هویت محلی باشد.
توکیو؛ ایستگاهی که به دروازه فرهنگی تبدیل می‌شود
در توکیو، ایستگاه اوئنو در سال ۲۰۲۶ وارد مرحله تازه‌ای از تحول خود شده است. برنامه جدید این ایستگاه بر تقویت نقش فرهنگی آن و ایجاد ارتباط بیشتر با موزه‌ها، گالری‌ها، دانشگاه‌ها و نهادهای فرهنگی اطراف تمرکز دارد. اوئنو از قبل نیز به‌دلیل نزدیکی به مجموعه‌ای از موزه‌ها، پارک اوئنو و مراکز فرهنگی، یکی از نقاط مهم توکیو بود. طرح جدید تلاش می‌کند این ظرفیت را از نمایش آثار هنری گرفته تا استفاده از ابزارهای دیجیتال برای معرفی جاذبه‌های فرهنگی اطراف، به فضای ایستگاه نیز منتقل کند. این رویکرد با ایده گسترده‌تر «ایستگاه به‌عنوان شهر» در توکیو ارتباط دارد؛ مفهومی که در آن ایستگاه فقط محل جابه‌جایی نیست، بلکه بخشی از فضای شهری، تجاری، فرهنگی و اجتماعی اطراف محسوب می‌شود، در نتیجه، مسافر می‌تواند پیش از خروج از ایستگاه نیز بخشی از تجربه گردشگری مقصد را آغاز کند.
سئول؛ مترو با تجربه‌ای فرهنگی و تعاملی
در سئول، استفاده فرهنگی از ایستگاه‌های مترو به شکل گسترده‌ای دنبال می‌شود. در سال ۲۰۲۶، یک فضای زیرزمینی قدیمی در ایستگاه سیتی‌هال که بیش از ۴۰ سال بسته بود، به فضای فرهنگی «کی‌کالچر استیشن» تبدیل شد و با نمایشگاه‌های چندرسانه‌ای و رویدادهای فرهنگی دوباره در اختیار شهروندان قرار گرفت. این تغییر نشان می‌دهد که حتی فضاهایی که سال‌ها بدون استفاده مانده‌اند، می‌توانند بخشی از تجربه گردشگری شهری شوند. سئول طی سال‌های اخیر از ظرفیت مترو برای معرفی محله‌ها، بازارها، فضاهای سبز و جاذبه‌های شهری استفاده کرده است. در این مدل، ایستگاه مترو فقط یک نقطه روی نقشه حمل‌ونقل نیست، بلکه می‌تواند نقطه آغاز مسیر گردشگری در محله باشد.
سنگاپور؛ ترکیب میراث راه‌آهن، هنر و فضای عمومی
در سنگاپور یکی از جذاب‌ترین نمونه‌ها در ارتباط با میراث راه‌آهن دیده می‌شود. مسیر قدیمی راه‌آهن این کشور به یک کریدور سبز و تفریحی حدود ۲۴ کیلومتری تبدیل شده است که فضاهای تاریخی، طبیعت و مسیرهای پیاده‌روی را به یکدیگر متصل می‌کند. ایستگاه قدیمی تانجونگ پاگار نیز در این طرح، جایگاه ویژه‌ای دارد. برنامه‌های جدید برای این ساختمان تاریخی شامل ایجاد فضاهای اجتماعی، نمایشگاهی، فروشگاه‌های موقت و فعالیت‌های فرهنگی است، بنابراین ساختمان ایستگاه می‌تواند دوباره به یکی از نقاط فعال شهری تبدیل شود. در کنار این پروژه، هنر عمومی در ایستگاه‌های متروی سنگاپور نیز سابقه طولانی دارد. برنامه «هنر در مسیر»، آثار هنرمندان محلی را در ایستگاه‌ها قرار می‌دهد و تلاش می‌کند تاریخ، فرهنگ و هویت محله‌ها را وارد تجربه روزمره سفر با مترو کند.
پاریس؛ ایستگاه به‌عنوان بخشی از مقصد گردشگری
در پاریس، تغییرات اطراف ایستگاه «گار دو نور» نشان می‌دهد که بازآفرینی ایستگاه فقط به فضای داخلی آن محدود نمی‌شود. این ایستگاه تاریخی که سالانه شمار بسیار زیادی مسافر را جابه‌جا می‌کند، در سال ۲۰۲۶ شاهد توسعه فضاهای پیاده، فضای سبز و امکانات دوچرخه‌سواری در اطراف خود بوده است. هدف این تغییرات، ایجاد محیطی مناسب‌تر برای عابران و کاهش فشار ناشی از تردد خودروها در اطراف ایستگاه است. ایجاد فضای سبز و بهبود مسیرهای پیاده موجب می‌شود محدوده ایستگاه بیشتر شبیه بخشی از بافت شهری و کمتر شبیه یک نقطه عبوری باشد. چنین تغییراتی برای گردشگران، اهمیت زیادی دارد؛ زیرا بسیاری از سفرهای شهری از ایستگاه‌های اصلی آغاز می‌شوند. وقتی مسیر خروج از ایستگاه با فضای عمومی مناسب، ساختمان‌های تاریخی و مسیرهای پیاده ترکیب شود، خود ایستگاه می‌تواند بخشی از تجربه گردشگری شهر باشد، نه فقط مکانی برای ورود و خروج مسافران.
نظر شما