به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، تولد فرزند در بسیاری از کشورهای جهان تنها یک رویداد خانوادگی نیست و سیاستهای بازار کار، نظام رفاه اجتماعی و برنامههای حمایت از خانواده نیز در این دوره نقش مهمی ایفا میکنند. یکی از مهمترین ابزارهای دولتها برای حمایت از والدین شاغل، اختصاص مرخصی باحقوق پس از تولد فرزند است؛ سیاستی که در کشورهای مختلف از چند هفته تا چند سال متفاوت است.
بر اساس تازهترین دادههای در دسترس OECD، مربوط به سال ۲۰۲۴، مجموع مرخصیهای باحقوق مرتبط با تولد فرزند در ۳۸ کشور عضو این سازمان بررسی شده است. این دادهها مرخصی اختصاصیافته به مادران و پدران و همچنین دورههایی را که والدین میتوانند بهصورت مشترک میان خود تقسیم کنند، دربرمیگیرد.
بر مبنای این معیار، اسلواکی با ۱۹۲ هفته مرخصی باحقوق برای هر فرزند در جایگاه نخست قرار دارد. پس از این کشور، فنلاند با ۱۷۷.۲ هفته و مجارستان با ۱۷۰.۸ هفته قرار گرفتهاند. کره جنوبی نیز با ۱۱۸.۹ هفته در میان کشورهایی قرار دارد که مجموع مرخصیهای باحقوق آنها به بیش از دو سال میرسد.
پس از کره جنوبی، لتونی با ۱۰۴.۷ هفته، نروژ با ۱۰۱ هفته، لیتوانی با ۹۲.۱ هفته، یونان با ۹۱.۷ هفته و استونی با ۸۶.۵ هفته قرار دارند. لوکزامبورگ نیز ۷۴ هفته مرخصی باحقوق در نظر گرفته است و اتریش، فرانسه، جمهوری چک و سوئد بهترتیب ۷۳، ۷۲.۲، ۷۰.۵ و ۷۰.۱ هفته را ارائه میکنند.
آلمان با ۶۶.۷ هفته و ژاپن با ۶۶ هفته تقریباً در محدوده میانگین OECD قرار دارند. لهستان با ۶۳ هفته، اسلوونی با ۶۲.۹ هفته، ایتالیا با ۶۲.۷ هفته و کانادا با ۵۶ هفته دیگر کشورهایی هستند که در این مقایسه قرار گرفتهاند. میانگین OECD در مجموع حدود ۶۵ هفته مرخصی باحقوق برای هر فرزند است.
با این حال، مجموع هفتهها به معنای آن نیست که یک والد میتواند تمام این مدت را بهصورت متوالی در خانه بماند. ساختار نظام مرخصی در کشورهای مختلف متفاوت است و بخشی از آن به مادر، بخشی به پدر و بخشی نیز بهصورت مشترک میان والدین اختصاص داده میشود. بنابراین، مقایسه صرف مجموع هفتهها تصویر کاملی از میزان مرخصی قابل استفاده توسط هر یک از والدین ارائه نمیکند.
برای نمونه، اسلواکی ۳۴ هفته مرخصی زایمان، ۲۸ هفته مرخصی پدر و ۱۳۰ هفته مرخصی مشترک در نظر گرفته است. در فنلاند این ارقام بهترتیب ۲۲.۸، ۱۶.۲ و ۱۳۸.۲ هفته است. در مجارستان نیز ۲۴ هفته برای مادران، ۱۰.۸ هفته برای پدران و ۱۳۶ هفته بهصورت مشترک اختصاص یافته است.
ساختار مرخصی در کره جنوبی متفاوت است. این کشور ۶۴.۹ هفته مرخصی برای مادران و ۵۴ هفته مرخصی برای پدران در نظر گرفته و در دادههای مورد استفاده این گزارش، دورهای بهعنوان مرخصی مشترک ثبت نشده است. همین سهم قابلتوجه مرخصی اختصاصی پدران، کره جنوبی را در میان کشورهایی قرار میدهد که سیاستهای آنها سهم مشخصی را برای پدران در نظر گرفته است.
تحول سیاستهای مرخصی والدین در پنج دهه گذشته نیز نشاندهنده تغییر نگاه کشورها به تقسیم مسئولیت مراقبت از کودک است. سوئد در سال ۱۹۷۴ نخستین کشوری بود که مرخصی باحقوق والدین را برای مادران و پدران معرفی کرد. نروژ نیز در سال ۱۹۹۳ با ایجاد سهمیه غیرقابل انتقال برای پدران، گام مهمی در جهت اختصاص بخشی از مرخصی به پدران برداشت.
از آن زمان، مرخصی اختصاصی پدران در کشورهای بیشتری مورد توجه قرار گرفته است. کره جنوبی در این زمینه رقم قابلتوجهی دارد و ۵۴ هفته مرخصی برای پدران اختصاص داده است؛ رقمی که در مقایسه با میانگین ۱۳ هفتهای OECD فاصله زیادی دارد.
این سیاستها صرفا به افزایش مدت حضور والدین در خانه محدود نمیشوند و میتوانند بر نحوه تقسیم مسئولیت مراقبت از کودک نیز تأثیر بگذارند. اختصاص بخشی از مرخصی به پدران، یکی از ابزارهایی است که بعضی کشورها برای افزایش مشارکت پدران در مراقبت از فرزندان و کاهش تمرکز مسئولیت مراقبتی بر مادران به کار گرفتهاند.
سیاستهای مرخصی والدین در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا کردهاند که نرخ باروری در بسیاری از کشورهای ثروتمند کاهش یافته است. بر اساس دادههای اشارهشده در گزارش، ۳۷ کشور از میان ۳۸ عضو OECD در سالهای اخیر نرخ باروری پایینتر از سطح جانشینی داشتهاند. در چنین شرایطی، حمایتهای مرتبط با تولد و مراقبت از کودک به یکی از موضوعات مهم سیاستگذاری اجتماعی در کشورهای توسعهیافته تبدیل شده است.
در سوی دیگر این مقایسه، ایالات متحده قرار دارد که در میان اعضای OECD تنها کشوری است که مرخصی ملی باحقوق برای مادران ندارد و یکی از سه کشور این سازمان است که فاقد نظام ملی مرخصی باحقوق برای پدران است.
مقایسه کشورهای OECD نشان میدهد که مرخصی والدین یک سیاست واحد و مشابه در سراسر جهان نیست. بعضی کشورها مدت طولانیتری را به مادران اختصاص میدهند، بعضی سهم مشخصی برای پدران ایجاد کردهاند و گروهی نیز انعطاف بیشتری برای تقسیم مرخصی میان والدین فراهم میکنند. از این رو، ارزیابی نظامهای مختلف تنها بر اساس تعداد کل هفتهها نمیتواند تمام تفاوتهای سیاستهای حمایتی کشورها را نشان دهد و نحوه پرداخت، شرایط استفاده، سهم اختصاصی هر والد و امکان انتقال یا تقسیم مرخصی نیز در تجربه واقعی خانوادهها اهمیت دارد.
در مجموع، دادههای OECD تصویری از تفاوت گسترده میان کشورهای عضو در نحوه حمایت از والدین شاغل ارائه میکند؛ از نظامهایی با بیش از سه سال مجموع مرخصیهای قابل تخصیص به هر فرزند تا ایالات متحده که فاقد یک برنامه ملی باحقوق است. این تفاوتها نشان میدهد که مرخصی پس از تولد فرزند در کشورهای مختلف نهتنها بخشی از سیاستهای بازار کار، بلکه یکی از اجزای نظام حمایت اجتماعی و سیاستهای مرتبط با خانواده و جمعیت محسوب میشود.
نظر شما