دندان‌های تی‌رکس راز تازه‌ای از این شکارچی را آشکار کرد

پژوهشگران با بررسی ایزوتوپ‌های موجود در دندان‌های تی‌رکس دریافتند دمای بدن این دایناسور حدود ۳۶ درجه سانتی‌گراد بوده است؛ رقمی نزدیک به دمای بدن فیل‌ها که می‌تواند شواهد تازه‌ای درباره توانایی این شکارچی برای حفظ دمای بدن مستقل از محیط ارائه کند.

به گزارش خبرگزاری ایمنا، مطالعه‌ای جدید با بررسی سه دندان فسیل‌شده Tyrannosaurus rex، سرنخ تازه‌ای درباره فیزیولوژی این شکارچی مشهور ارائه کرده است. پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس با استفاده از روشی موسوم به «دماسنجی ایزوتوپ‌های به‌هم‌پیوسته» دمای بدن تی‌رکس را حدود ۳۶.۳ درجه سانتی‌گراد برآورد کردند.

پژوهشگران سه دندان تی‌رکس از سازند هل‌کریک در مونتانا را بررسی کردند؛ منطقه‌ای که فسیل‌های مربوط به دوره پایانی کرتاسه را در خود حفظ کرده است. در روش مورد استفاده، نحوه قرارگیری ایزوتوپ‌های سنگین کربن و اکسیژن در مواد معدنی مینای دندان بررسی می‌شود.

میزان پیوند این ایزوتوپ‌ها به دمای تشکیل مینای دندان وابسته است و می‌تواند سرنخی از دمای بدن حیوان در زمان حیات ارائه دهد. دو دندان متعلق به یک تی‌رکس جوان به ترتیب دمای ۳۷.۳ و ۳۵.۹ درجه را نشان دادند و دندان سوم مربوط به فردی دیگر، دمای ۳۴.۷ درجه را ثبت کرد.

Close-up of a Tyrannosaurus rex skeleton skull in profile, showing sharp teeth and eye socket, under red and orange lighting.

برای مقایسه، پژوهشگران دندان‌های پنج کروکودیلی را نیز بررسی کردند که میانگین دمای بدن آنها حدود ۳۰.۹ درجه سانتی‌گراد به دست آمدT همچنین بررسی صدف‌های آب شیرین همان منطقه نشان داد دمای آب در تابستان حدود ۲۶ درجه بوده است.

مدل‌سازی اقلیمی نیز نشان داد حتی در سناریوی گرم‌تر، دمای تابستان منطقه از حدود ۳۳ درجه فراتر نمی‌رفته است؛ این نتایج نشان می‌دهد دمای بدن تی‌رکس به‌طور پایدار بالاتر از محیط اطرافش بوده است.

پژوهشگران معتقدند این یافته با فرضیه خون‌گرم یا درون‌گرم بودن تی‌رکس سازگار است؛ یعنی این حیوان شاید می‌توانسته با استفاده از گرمای حاصل از سوخت‌وساز، دمای بدن خود را به نسبت ثابت نگه دارد.

با این حال دمای بالا به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که تی‌رکس کاملا همچون پستانداران امروزی خون‌گرم بوده است. حیوانات بسیار بزرگ می‌توانند به دلیل جرم زیاد، گرمای بدن خود را برای مدت طولانی حفظ کنند؛ پدیده‌ای که «گرمایی‌بودن ناشی از جثه» یا gigantothermy نام دارد.

پژوهشگران با استفاده از مدل رایانه‌ای، محدوده‌های دمایی مناسب برای تی‌رکس را نیز بررسی کردند. نتایج نشان داد این دایناسور احتمالاً می‌توانسته در بخش بزرگی از آمریکای شمالی اواخر دوره کرتاسه زندگی کند؛ از مناطق گرم و مرطوب جنوبی گرفته تا نواحی بسیار سردتر در شمال.

با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند مطالعه بر اساس تنها سه دندان انجام شده و احتمال تأثیر تغییرات فصلی در نتایج هنوز به‌طور کامل رد نشده است. در مرحله بعد، دانشمندان قصد دارند با همین روش، دمای بدن گونه‌های دیگر دایناسورها را بررسی کنند تا مشخص شود توانایی حفظ دمای ثابت بدن در دایناسورها از چه زمانی شکل گرفته و تا چه اندازه گسترده بوده است.

کد مطلب 1006077

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.