به گزارش خبرگزاری ایمنا، پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید، نظریه تازهای درباره علت نداشتن ماه توسط زهره مطرح کردهاند. بر اساس این مطالعه که در The Astrophysical Journal منتشر شده است، اگر زهره در گذشته قمری داشته، چرخش بسیار آهسته آن میتوانسته موجب نزدیکشدن تدریجی قمر و در نهایت سقوط آن روی سیاره شود.
زهره برای یک دور چرخش کامل به دور محور خود حدود ۲۴۳ روز زمینی زمان نیاز دارد، در حالی که زمین تنها هر ۲۴ ساعت یکبار میچرخد. پژوهشگران با استفاده از مدلهای رایانهای و شبیهسازی اثرات گرانشی قمرهایی با اندازههای مختلف دریافتند که در همه سناریوها، قمر فرضی زهره سرانجام به این سیاره نزدیک و با آن برخورد میکند.
«استفان کرین»، اخترفیزیکدان و نویسنده اصلی مطالعه، میگوید اگر زهره در گذشته ماه داشته باشد، این قمر نمیتوانسته برای مدت طولانی در مدار خود باقی بماند و احتمالا در بازهای نسبتا کوتاه به سطح سیاره سقوط کرده است.
در مقابل، چرخش سریعتر زمین موجب میشود ماه بهآرامی از سیاره ما دور شود. اندازهگیریهای انجامشده با بازتابندههای نصبشده روی ماه از مأموریت آپولو ۱۱ نشان میدهد ماه هر سال حدود ۴ سانتیمتر از زمین فاصله میگیرد.
پژوهشگران احتمال میدهند نابودی قمر فرضی زهره در نخستین یک میلیارد سال تاریخ این سیاره رخ داده باشد، البته هنوز هیچ مدرک مستقیمی مبنی بر وجود ماه برای زهره پیدا نشده است.
زهره از نظر اندازه و ساختار سنگی شباهت زیادی به زمین دارد، اما جو بسیار ضخیم و اثر گلخانهای شدید موجب شده دمای سطح آن به حدود ۴۷۱ درجه سانتیگراد برسد.
دانشمندان پیشتر احتمال داده بودند زهره از ابتدا قمری نداشته یا قمر احتمالی آن در اثر برخوردی عظیم با جرم دیگری نابود شده باشد. مطالعه جدید توضیح متفاوتی ارائه میکند که در آن سرعت چرخش خود سیاره عامل اصلی سرنوشت قمر فرضی است.
با این حال، این نظریه هنوز اثبات نشده و پژوهشهای آینده درباره تاریخ زمینشناسی و جو زهره میتواند به روشنشدن گذشته این سیاره کمک کند. مأموریتهای DAVINCI+ و VERITAS ناسا نیز قرار است در اواخر دهه ۲۰۲۰ یا اوایل دهه ۲۰۳۰ برای بررسی جو و ویژگیهای زمینشناختی زهره انجام شوند.
نظر شما