به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، بر اساس دادههای یوروستات و تحلیل کنفدراسیون اتحادیههای کارگری اروپا (ETUC)، هزینه مسکن و قبوض خدماتی همچنان بزرگترین بخش از مخارج خانوارهای اروپایی را تشکیل میدهد. طبق تازهترین آمار یوروستات، ۲۳.۶ درصد از هزینههای خانوار در اتحادیه اروپا صرف مسکن، آب، برق، گاز و سایر سوختها میشود، اما در شهرهای بزرگ بهویژه پایتختها، سهم اجارهبها بسیار بیشتر است و برای بسیاری از کارگران با حداقل دستمزد به یک فشار مالی جدی تبدیل شده است.
این گزارش نشان میدهد که در بیشتر پایتختهای کشورهای عضو اتحادیه اروپا، اجاره یک آپارتمان دوخوابه از حداقل دستمزد ناخالص ماهانه فراتر میرود و تنها در پنج کشور عضو اتحادیه که حداقل دستمزد دارند، اجاره ماهانه کمتر از حداقل دستمزد است، با این حال چون این محاسبات بر پایه دستمزد ناخالص انجام شدهاند، فشار واقعی بر کارگران در عمل به احتمال زیاد بیشتر از این باشد، زیرا دستمزد خالص پس از کسر مالیات و بیمه کمتر از رقم اعلامشده است.
کشورهای اروپایی با بیشترین فشار مسکن بر قشر ضعیف
در میان پایتختهای اروپایی، پراگ بیشترین فشار را بر دوش دریافتکنندگان حداقل دستمزد میگذارد. میانگین اجاره یک آپارتمان دوخوابه در پراگ ۱۷۱۰ یورو، در حالی که حداقل دستمزد ماهانه در جمهوری چک ۹۲۴ یورو است؛ بنابراین برای پرداخت اجاره در این شهر به رقمی معادل ۱۸۵ درصد حداقل دستمزد نیاز است و حتی کل حقوق ماهانه نیز برای پوشش آن کافی نیست. پس از پراگ، لیسبون در رتبه دوم قرار دارد. در پرتغال، حداقل دستمزد ناخالص ماهانه با توجه به اینکه پرداخت آن در سال به ۱۴ ماه تقسیم میشود، ۱۰۷۳ یورو و میانگین اجاره در پایتخت ۱۷۱۰ یورو برآورد شده است؛ در نتیجه، اجاره در لیسبون معادل ۱۶۸ درصد حداقل دستمزد است.
علاوهبر این دو شهر، چندین پایتخت دیگر نیز وجود دارند که در آنها هزینه اجاره به بیش از ۱۵۰ درصد حداقل دستمزد نیاز دارد. بوداپست با ۱۵۹ درصد، براتیسلاوا با ۱۵۸ درصد، صوفیه با ۱۵۴ درصد، آتن با ۱۵۳ درصد و ریگا با ۱۵۱ درصد در این گروه قرار میگیرند. در این شهرها، کارگران با حداقل دستمزد نهتنها نمیتوانند از عهده پرداخت اجاره برآیند، بلکه برای تأمین آن باید بخش بزرگی از درآمد ماهانه خود را از منابع دیگر یا از طریق بدهی جبران کنند.
گروه دیگری از پایتختهای اروپایی نیز هستند که در آنها اجاره ماهانه همچنان بیش از صددرصد حداقل دستمزد است. این شهرها شامل والتا با ۱۴۳ درصد، پاریس با ۱۳۸ درصد، تالین با ۱۳۱ درصد، مادرید با ۱۲۵ درصد، بخارست با ۱۲۲ درصد، ورشو با ۱۱۷ درصد، دوبلین با ۱۱۳ درصد و لیوبلیانا و ویلنیوس هر دو با ۱۰۵ درصد هستند. در پاریس میانگین اجاره یک آپارتمان دوخوابه ۲۵۲۳ یورو است، در حالی که حداقل دستمزد در فرانسه ۱۸۲۳ یورو برآورد میشود؛ در مادرید نیز اجاره میانگین ۱۷۲۱ یورو و حداقل دستمزد ۱۳۸۱ یورو است. این ارقام نشان میدهد که حتی در بعضی از اقتصادهای بزرگ و توسعهیافته اروپا نیز کار با حداقل دستمزد تضمینکننده توان پرداخت مسکن در پایتخت نیست.
در نقطه مقابل، بروکسل بهترین شرایط را برای دریافتکنندگان حداقل دستمزد در میان پایتختهای اتحادیه اروپا دارد. در این شهر، حداقل دستمزد ناخالص ۷۰ درصد هزینه اجاره را پوشش میدهد و میانگین اجاره یک آپارتمان دوخوابه ۱۴۷۶ یورو در برابر حداقل دستمزد ۲۱۱۲ یورویی قرار دارد. پس از بروکسل، برلین با پوشش ۷۶ درصدی در رتبه دوم است. نسبت هزینه اجاره به حداقل دستمزد در نیکوزیا ۸۵ درصد، در لوکزامبورگ ۸۷ درصد و در لاهه ۹۶ درصد گزارش شده است. این ارقام نشان میدهد که در این شهرها، اگرچه اجاره همچنان بخش مهمی از درآمد را مصرف میکند، اما حداقل دستمزد دستکم تا حدی پاسخگوی هزینه مسکن است.
مستأجران اروپا درگیر با فقر و رکود اقتصادی
هزینههای بالای مسکن و دستمزدهای پایین مردم را به سوی فقر و اقتصاد را به سمت رکود سوق میدهد. شکاف میان اجاره و حقوق غیرقابلدوام است و با توجه به افزایش هزینههای انرژی و مواد غذایی، بسیاری از کارگران برای تأمین نیازهای اولیه ناچار به قرض گرفتن میشوند و در عمل هیچ درآمد قابلتصرفی برای پسانداز یا هزینههای ضروری دیگر، همچون تعمیر لوازم خانگی یا مراجعه به پزشک، باقی نمیماند.
در سطح ملی، تصویر در بسیاری از کشورها بهتر از پایتختهاست و در شماری از کشورها، حداقل دستمزد ناخالص برای پرداخت اجاره کافی است. با این حال سهم اجاره همچنان بسیار بالاتر از میانگین ۲۳.۶ درصدی هزینههای خانوار در اتحادیه اروپا برای مسکن و خدمات عمومی است. در میان ۱۶ کشور عضو اتحادیه اروپا که در این مقایسه بررسی شدهاند، سهم حداقل دستمزد موردنیاز برای پرداخت اجاره از ۳۳ درصد در لهستان تا ۶۱ درصد در مالت متغیر است. برای مثال در لهستان حداقل دستمزد ناخالص ۱۱۳۹ یورو و میانگین اجاره ۳۷۶ یورو است؛ در فرانسه حداقل دستمزد ۱۸۲۳ یورو و اجاره متوسط ۶۹۵ یورو، در یونان، خارج از آتن، حداقل دستمزد ۱۰۲۷ یورو و اجاره متوسط ۴۰۸ یورو و در اسپانیا نیز حداقل دستمزد ۱۳۸۱ یورو و اجاره متوسط ۶۶۰ یورو گزارش شده است.
این مقایسه نشان میدهد که مشکل اصلی بهویژه در پایتختها و کلانشهرها، تمرکز شدید تقاضای مسکن و شکاف میان رشد هزینههای زندگی و سطح دستمزدهاست. بر همین اساس، ETUC از دولتهای اروپایی خواسته است دستورالعمل حداقل دستمزد را بهطور کامل اجرا کنند، برای تقویت مذاکره جمعی برنامههای عملی تدوین کنند، هزینههای مسکن را در تعیین کف مناسب حداقل دستمزد در نظر بگیرند و سرمایهگذاری عمومی در مسکن اجتماعی را افزایش دهند؛ اقدامی که از نظر این نهاد، از طریق ابزارهای سرمایهگذاری اتحادیه اروپا و بازنگری در قواعد کمکهای دولتی نیز میتواند تقویت شود.
نظر شما