سنگ صبور شهروندان باشیم

انتظارات شهروندان و ساکنان شهرهای بزرگ از مدیریت شهری، مانند گذشته نیست. کمتر از دو دهه پیش نقش شهرداری‌ها، بیشتر در چارچوب وظایف عمده‌ای مانند تمیز کردن معابر، نظارت بر ساخت و سازها و ترافیک شهری جای می‌گرفت.

به گزارش ایمنا، به مرور زمان این نگاه محدود تغییر یافت و کیفیت فضاهای شهری عاملی مؤثر بر شادی ساکنان شهرها در نظر گرفته شد، زیرا در این تعریف شهر به مثابه یک موجود زنده می بایست حال و احوال شهروندان خود را بشناسد و برنامه های فرهنگی منطبق بر نیازهای آنان داشته باشد.

جامعه شناسان با تکیه بر رویکرد شهر انسان محور از کالبد و روح شهرها انتظار داشتند تا شادی ها را به شهروندان منتقل کند و از غم های روزمره آنان بکاهد. در حقیقت با این رویکرد فضاهای شهری نیز می تواند نمودی از توجه به وضعیت روحی شهروندان تلقی شود. از این رو با در نظر گرفتن این مفهوم می توان شادی را کیفیتی پایه و بنیادی در فضاهای شهری دانست. در این مطالعات جدید، شهری شادی و حس امنیت مفهوم کلیدی است که در تمامی اجتماعات شهری و محلی نقش غیر قابل انکاری دارد. این گزارش را که پیش‌تر در نهمین شماره مجله الکترونیک «شهرگاه» منتشر شده است، در ادامه می‌خوانید:

یکی از تعاریف مهم شادی درجه و میزانی است که شخص کیفیت زندگی خود را با آن محاسبه می کنند. به عبارت دیگر ساکنان شهرهایی که از محیط شهری خود شادی دریافت نمی کنند، مردمی غمگین و ساکنان شهرهایی که شادی و نشاط در آن موج می زند، مردمان شادتر هستند و زندگی با کیفیت تری را تجربه می کنند.

با این وصف بار مدیریت حوادث غمبار جامعه و چیدن بساط شادی و نشاط بر دوش مدیریت شهری است. در واقـــع مـی تـوان گفت رابـطـه دوطـرفـه ای بین شــادی و محرک‌های کالبدی فضاهای شهری وجود داشته که تقویت یکی به دیگری کمک کرده و هرکدام می توانند شاخص‌ بر دیگری باشند. منظور از محرک کالبدی، عناصر فیزیکی از فضای شهری هستند که بر یکی از حواس پنجگانه انسان تأثیرگذارند.

معمولا معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری‌ها با بودجه مصوب کمیسیون اجتماعی فرهنگی پارلمان شهری (شورای شهر) ؛ برنامه های اجتماعی و فرهنگی تهیه و آن را در شهرها ایجاد می کنند. اما سوال اینجاست که آیا این برنامه ها با حوادث روزمره کشور تا چه میزان مطابق است؟ آیا سرعت و حساسیت شهرداری ها به میزان سرعت حوادث ناگوار در کشور می رسد؟

شهرداری ها از  مردم نظر خواهی نمی کنند

 دکتر مصطفی اقلیما، مددکار اجتماعی با تشریح نقش مدیریت شهری در کنترل وضعیت کنترل روانی رویدادهای اجتماعی در شهرها می گوید: متاسفانه نقش شهرداری ها در حوزه فرهنگی و اجتماعی به خوبی تبیین نشده است. نقش شهرداری ها معمولا در شهرهای بزرگ و کوچک بیشتر در تمیز کردن شهرها خلاصه می شود و مسائلی نظیر توجه به بهداشت روانی مردم در شرایط غم بار اجتماعی کمتر دیده شده است در حالی که حوزه گسترده شهرداری ها در بستر فرهنگی و اجتماعی بستر وسیعی دارد و بودجه هایی نیز برای آن در نظر گرفته شده است.

وی تاکید کرد: موضوع اصلی احساس امنیت در فضای شهری است مردم باید در شرایط غم بار که وقوع حوادث غیرمترقبه، آنان را متلاطم می کند، حس همدردی و آرامش را از المان های شهری دریافت کنند که به نظر می رسد حساسیت درباره آن وجود ندارد در حالی که عدم مدیریت این حوادث سبب بروز ناهنجاری های گسترده خواهد شد.

اقلیما تاکید کرد: اگرچه شهرداری ها گاهی منطبق با مناسبت ‌ها، جشن ها و برنامه هایی در سطح شهرها برگزار می کنند، اما این برنامه ها بر اساس نظر خواهی از شهروندان و دغدغه های روزمره انجام نمی شود و معمولا سلیقه ای و فاقد خلاقیت است و موفق به جذب شهروندان نمی شود و معمولا تاثیر گذار نیست.

بروز اختلالات روانی در صورت عدم مدیریت روانی جامعه 

روان شناسان بر این باورند که وقوع حوادث غم انگیز در جامعه اختلالاتی در روان انسان ها ایجاد می کند. PTSD یکی از شایع ترین اختلالات است که معمولا بعد از حوادث ناگوار در روان انسان ها پدید می آید، این اختلال زمانی که احساس خطر می کنیم که زندگی مان در معرض تهدید است یا شاهد مردن و یا مجروح شدن دیگران باشیم، رخ می‌دهد.

 یک حادثه ناگوار به طور واضح به ما می گوید که ممکن است در هر لحظه ای فوت کنیم. علایم PTSD قسمتی از یک واکنش طبیعی به یک حادثه بالقوه مرگ آور است.  این عدم ایمنی مکرر احساس افسردگی و خودکشی را در انسان ها افزایش داده و بهداشت روانی جامعه را زیر سوال می برد. با وجود این هنوز مشخص نیست سهم مدیریت شهری و دستگاه های فرهنگی چقدر و به چه میزان است و کدامیک از آن ها دین خود را به شهروندان ادا کرده است.

کد خبر 419477

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.