نخستین بانوی مدال آور ایرانی در المپیک:

با هدف کسب طلای جهانی برمی‌گردم/ دوست داشتم فضانورد شوم!

تمریناتی انجام دادم که به پایم فشاری وارد نکند
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۱ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۵:۴۸
Share/Save/Bookmark
لنجان_ نخستین بانوی مدال آور ایرانی در رقابت های المپیک که پنج مدال تاریخ ساز را در کارنامه خود دارد امروز خود را در ابتدای مسیر آرزوهایش می‌بیند و می‌خواهد با امید و روحیه خودباوری تاریخ تکواندوی ایران را بسازد.
 
کیمیا علیزاده نخستین بانوی مدال آور ایرانی در رقابت های المپیک که پنج مدال تاریخ ساز را در کارنامه خود دارد امروز خود را در ابتدای مسیر آرزوهایش می‌بیند و می‌خواهد با امید و روحیه خودباوری تاریخ تکواندوی ایران را بسازد و شیرین‌ترین افتخارآفرینی این دختر ایرانی، زمانی بود که در مسابقات المپیک با وجود مصدومیت‌ها موفق شد از سد حریفان بگذرد و برای اولین بار در تاریخ کشورمان، یک بانوی ایرانی موفق به کسب مدال المپیک شد و لقب دختر طلایی ایران را از آن خود کرد. او در این گفتگو با خبرنگار ایمنا در شهرستان لنجان مثل همه مصاحبه ها خودش را اینگونه معرفی می کند: کیمیا علیزاده دختری 18 ساله و اهل کرج هستم تقریبا از هشت سالگی تکواندو وارد زندگی من شد و تنها 9 سال داشتم که وارد تورنمنت های کشوری شدم و توانستم مدال های طلا و برنز را کسب کنم و بعد از آن در سن 14 سالگی وارد تیم ملی نوجوانان شده و در 16 سالگی هم وارد تیم ملی بزرگسالان شدم و به صورت حرفه ای به راهم ادامه دادم.
درباره دنیای خودتان بگویید آن را چطور می‌بینید و دوست دارید چطور شکل بگیرد؟
دنیای من دنیایی است که خودم در ذهنم آن را می‌سازم. از دوران کودکی اینگونه بوده‌ام و هر وقت تصمیم گرفته‌ام تا به چیزی برسم، آن خواسته را در ذهنم تصویرسازی کرده‌ام و روزهای خوب و آینده را دیده‌ام. من از زمانی که بچه بودم دوست داشتم فضا نورد بشوم و برای ان هم بسیار تلاش می کردم و هنوز هم این مسئله جزء بزرگترین آروزهای من است که بتوانم برای یکبار هم شده به فضا سفر کنم، و شاید این مسئله محال باشد اما من فضانوردی را دوست داشته و دارم.

من همیشه دوست داشتم کاری انجام دهم که برای اولین بار رخ می‌دهد و بطور کلی متفاوت باشم و زمانی که وارد تکواندو شدم این رشته ورزشی زندگی من را به طور کلی عوض کرد و خداراشکر مسابقاتی پیش روی من قرار گرفت و موفق به حضور در المیپک نوجوانان شده و مدال کسب کردم که قبل از من کسی موفق به کسب مدال نشده بود و توانستم اولین مدال را کسب کنم و این مسئله خواست خدا بود و راهی که پیش پای من قرار گرفت و من توانستم به بهترین شکل از این موقعیت به دست آمده استفاده کنم.
کسب برترین عنوان در میان ورزشکاران خانم آن هم در سنین کم و در میدانی بزرگ همچون المپیک چه حسی را به شما می‌دهد؟
من همیشه روزهای خوب و آینده شیرین را تصویرسازی می‌کنم، هرچند روزهای سختی را هم پشت سر گذاشته‌ام، اما هیچ‌گاه ناامید نشده‌ام و با تمام توانم به حرکتم ادامه داده‌ام. من در سال 16سالگی توانستم اولین مدال جهانی بزرگسالان را بگیرم و در 18سالگی هم اولین مدال المپیک را کسب کنم که کسب مدال در این مسابقات نیز برای نخستین بار اتفاق افتعیت ماجرا این است که پس از کسب مدال برنز المپیک انتظار نداشتم اینقدر از این مدال استقبال شود چراکه از ته دل راضی نبودم و به این مدال قانع نبوده و نیستم. من همیشه دنبال ارتقاء این مدال هستم و قطعئا تلاش خود را افزایش خواهم داد تا به مدالی خوش رنگتر دست پیدا کنم و دلم نیز روشن است و هدفم پررنگ تر از گذشته و برنامه من هم برای بازی‌های جهانی و المپیک‌های بعدی است و همان طور که گفتم به این مدالی که گرفتم قانع نیستم و تمام تلاش خود را خواهم کرد تا مدال‌های بیشتر و خوش‌رنگ‌تری را بگیرم. قطعا برای تمام این آرمان‌ها برنامه‌ریزی خواهم کرد.
تصور شما از مسابقات المپیک چگونه بود و چقدر برای خودتان شانس کسب مدال را متصور بودید؟
من قبل از مسابقات المپیک، مسابقات گرندپری، مسابقات جهانی و المپیک جوانان و همچنین جهانی نوجوانان را تجربه کرده بودم و در اکثر رقیبان من در مسابقات گرندپری حضور داشتند و فکر می کردم بتوام حریفان را شکست دهم. اما شرایطی روانی که در مسابقات المپیک وجود دارد را نمی‌توان با هیچ مسابقه‌ای دیگر مقایسه کرد چراکه مسابقات المپیک بار روانی فراوانی را به همراه دارد و فکر میکنم حتی اگر در زمین مسابقات المپیک ایستاده و کاری انجام ندهی استرس فراوانی خواهید داشت چه برسد به آنکه بخواهی در مسابقاتی شرکت کنی که برای یک ملت بسیار مهم و حائز اهمیت باشد و این بسیار سخت بود. از طرف دیگر من تجربه مسابقات المپیک را نداشتم و این مسئله کار من را سخت تر کرده بود. ولی به هر حال مصدومیت‌ها و شرایط، کمی کار را سخت کرد، اما خدا را شکر با توجه به همه مشکلات و آسیب‌ها، تمرین‌ها و برنامه‌هایی که استاد کمرانی به من دادند، توانستم در المپیک شرکت کنم و مدال بیاورم. البته باید بگویم من بعد از باخت به حریف اسپانیایی خیلی بهم ریخته بودم و حتی دوست نداشتم دوباره مسابقه بدهم و بار دیگر روی شیاپ چانگ حاضر شوم و آن استرس را دوباره تجربه کنم و بارها به خودم می گفتم ای کاش حریف اسپانیایی ببازد و من در جدول قرار نگیرم. اما استادم با من خیلی صحبت کرد و با زحمت فراوان توانستند من را برگرداند. آن روز در ایران جمعه بود و من به این نتیجه رسیدم که امروز یک روز جدید است و فراموش کن روز گذشته چه اتفاقاتی رخ داده و امروز تو دو بازی دیگر داری و مهم نیست چه مدالی به تو می‌دهند و فقط این دو بازی را با پیروزی پشت سر بگذار. باید بگویم اگر آن لحظه مربی من کنارم نبود شاید هیچوقت نمی‌توانستم آن مدال را به دست بیاورم و این مسئله بسیار حائز اهمیت است که یک مربی بتواند یک روانشناس خوب باشد و اینکه بداند با هر بازیکن چگونه رفتار کند و او را بازگرداند و حضور ایشان در کنار من امتیاز بزرگی برای من به‌شمار می‌آمد.

به نظر شما ورزشکارانی که تجربه مسابقات المپیک نداشتند و امید حضور در این میدان را دارند چگونه می‌توانند به موفقیت دست پیدا کنند؟
شاید در ذهن یک بازیکن هدف المپیک 2020 باشد و برخی این حرف را بزنند اما ته دلشان رسیدن به این هدف نباشد و بگویند تا این مسابقات 4 سال دیگر باقی مانده، اما باید بگویم من با همین تفکر و امیدواری برای مسابقات بعدی تلاش می‌کنم و با هدف گرفتن مدال طلا در رقابت‌ها حضور پیدا خواهم کرد. من باور دارم که هیچ غیرممکنی وجود ندارد و هر کسی با تلاش و پشتکار به هر آنچه که بخواهد، خواهد رسید. و من بسیار خوشحالم که این روحیه خودباوری امروز در دختران کشورم به وجود آمده که به راحتی می‌توانند هدف خود را انتخاب کرده و در مورد آن صحبت کنند، اما اینکه انسان به هدف خود ایمان داشته باشد بحثی بسیار مهم است و من همیشه هر حرفی را مطرح کردم  به آن ایمان داشتم و

روحیه خودباوری را در خود تقویت می‌کنم. من همیشه دوست داشتم در مسابقات تکواندو مدال کسب کنم و همواره دوست داشتم این مسئله را به مرحله ظهور برسانم که ما با تمام محدودیت‌ها چیزی کمتر از دیگران نداریم. مثلاً زمانی که می خواستیم به مسابقات جهانی نوجوانان برویم بچه‌ها فقط می‌خواستند تنها در مسابقات شرکت کنند و یا به مدال دست پیدا کنند و کسی به مدال طلای مسابقات فکر نمی‌کرد؛ اما در این دوره از مسابقات همه بچه‌ها به مدال طلا فکر می‌کردند و این را در چهره تک تک آنها شاهد بودم و از این مسئله بسیار خوشحال بودم که راهی برای باور دختران کشورم باز شد و در برخی جاها دختران ما از پسران نیز پیشی گرفتند. باید بگویم این روحیه خود باوری است که انسان را به قله‌های موفقیت می‌رساند و می‌تواند کوه را جابجا کند. یکی از بزرگترین درس هایی که تکواندو در این چند سال برای من به ارمغان آورد این بوده که اگر انسان بتواند فعل خواستن را  نه در حد تنها صرف کردن بلکه  سعی کند آن را در عمل نیز نشان دهد موفق می شود بر تمامی موانع پیش رو با توکل به خداوند و امیدی دوباره غلبه کرده و غیر ممکن ها را ممکن سازد.
در برخی رسانه مطرح شده بود؛ فدارسیون تکواندو از لحاظ روحی روانی و همچنین مسائل مالی، حمایت خوبی را از شما و مربیتان نداشته است؟
من این مسئله را تکذیب می‌کنم چراکه فدراسیون تکواندو واقعا تمام تلاش خود را بکار گرفت و از لحاظ روحی من ساپورت شدم و حتی به من اجازه دادند با مربی خود استاد کمرانی به مسابقات المیپک ریو حاضر شوم که این بزرگترین امتیاز برای من بود. چراکه من از لحاظ فنی و روحی به اوج آمادگی رسیدم و قطعا اگر آسیب دیدگی‌ها را نداشتم با شرایط بهتری به مسابقات می پرداختم و مدال رنگین‌تری را کسب می‌کردم. اما متاسفانه از سوی مسئولان دیگر از من که هیچ اما از مربی من آنجور که باید و شاید حمایت نشد و این مسئله مقداری ناراحت کننده است.

زمانی که بحث اهداء جوایز بود، برخی افراد به اعداد و رقم  ارائه شده عکس العمل‌های مختلف نشان دادند. نظرتان در این خصوص چیست؟
برخی جاها این حرف‌ها شنیده می‌شد که قرار است به من 300 سکه هدیه بدهند و من این مسئله را تکذیب می‌کنم چراکه قرار است همان 120 سکه برای مدال برنز را بدهند که البته هنوز وزارت ورزش و جوانان این جوایز را نداده‌ و زمان مشخصی را هم اعلام نکرده اند. اما باید بگویم که متاسفانه شاید این یک فرهنگ اشتباه باشد که دختران باید پایین‌تر از پسران قرار بگیرند و همیشه سعی من بر این بوده که این را ثابت کنم که این یک فرهنگ اشتباه است. من هم پا به پای پسران تمرین کرده‌ام، من هم آسیب دیده و دردهای فراوانی را تحمل کرده‌ام و از سلامتی و در کنار خانواده بودن گذشتم و 4 سال شبانه روز در اردو‌ها بودم و در شرایط عادی باید در دانشگاه مشغول به تحصیل بودم اما هنوز سوم دبیرستان را به اتمام نرسانده‌ام. البته ورود به ورزش حرفه‌ای مسائل و مشکلاتی را به همراه دارد که یکی از آنها مبحث تحصیل ورزشکار است. از سوی دیگر شاید من حتی بیشتر از پسران ورزشکار از نظر روانی سختی‌ها را تحمل کردم اما فکر میکنم چند سال آینده دختران کشورم بتوانند در صحنه‌های مختلف بیشتر بدرخشند و این فرهنگ غلط به دست فراموشی سپرده شود.
درباره مصدومیت و حال و هوای این روزهای‌تان بگویید.
باید بگویم اردوی طولانی مدت باعث آسیب دیدگی من شد. چراکه من پس از اردوی تیم ملی نوجوانان بلافاصله وارد اردوی تیم ملی بزرگسالان شدم و در مسابقات جهانی که حدود یکسال پیش نمی دانم چه اتفاقی افتاد که آسیب دیدم. درد زیادی در ناحیه مچ پایم احساس می کردم اما فکر نمی کردم مهم باشد. بعد از بازگشت به ایران به مطب پزشکم مراجعه کردم و بعد از ام. آر. آی هم دکتر تشخیص داد که رباط مچم دچار پارگی شده است و تنها شانسی که آوردم این بود که تنها یک رباطم دچار پارگی شده بود و با همان وضعیت به تمرینات ادامه می دادم و با فیزیوتراپی توانستم خود را به مسابقات المپیک 2016 برسانم. البته 20 روز قبل از اعزام به المپیک هم عضله کف پایم پاره شده بود و تحمل این شرایط خیلی سخت بود اما با تمرینات استاد کمرانی من به آمادگی لازم رسیدم. اما پس از المپیک واقعاً دیگر نمی‌توانستم به تمریناتم ادامه دهم و امروز در حدود دو ماه است که از جراحی مچ پای چپ و زانو می گذرد.

آیا با این شرایط می‌تواند در مسابقات جهانی ۲۰۱۷ کره‌جنوبی حضور داشته باشد؟
پس از 6 هفته پس از جراحی وقتی با پزشک معالج خود صحبت کردم اعلام کردند جای تعجب دارد که به بهبودی پای شما این سرعت بازگشته و در این مریضی سخت هیچگاه به بیمار خود اجازه نمی‌دهم کمتر از 3 ماه پای خود را روی زمین بگذارند. اما به من بعد از 6 هفته اعلام کردند می‌توانم 20 درصد وزن خود را روی پای خود انداخته و هر هفته وزن را اضافه کنم که امروز در حدود 50 درصد از وزن خود را روی پایم می‌اندازم و با آتل راه می‌روم. البته زمانی هم که پای من در گچ قرار داشت نیز تمرینات مختلفی را که استاد کمرانی به من داده بود را انجام میدادم و با عضلات دیگر کار می‌کردم و امروز هم زیر نظر فیزیوتراپ واستاد بدنساز، وزنه میزنم وبه امید خدا با تمرینات استاد کمرانی این مهم محقق می‌شود چرا که من به تمرینات استادم ایمان دارم.
وضعیت ورزش بانوان را چگونه ارزیابی می کنید؟
ورزش بانوان تازه دارد پا گرفته و قول می‌دهم در مسابقات آینده و المپیک 2020 شاهد مدال های بیشتری از ورزش بانوان در رده‌های مختلف باشیم. چراکه نونهالان ما دو دوره قهرمان جهان و یک دوره نیز قهرمان آسیا شدند و این سرمایه‌گذاری در سنین پایه بسیار موثر است.چراکه اگر ورزشکاران ما از سنین کم زمین را ببینند می‌توانند به خوبی با بحث روانی مقابله کنند و باید گفت تیمی که در رده نوجوانان به مقام قهرمانی دست پیدا کردند بالغ بر70 درصد انها متشکل از تیم نونهالان بود و این نشان می‌دهد در بخش پایه سرمایه‌گذاری خوب شده بود و امروز در حال ثمر دادن است. از سوی دیگر در ورزش بانوان نشان از سیر صعودی ورزش بانوان وجود دارد البته باید بگویم تنها نگاه به پتانسیل‌های پایتخت یک نگاه اشتباه است و من بسیار خوشحال هستم که ورزشکاران ما در رشته تکواندو در همه استان‌ها بسیار پیشرفت کرده‌اند و امروز وقتی دیدم ورزشکاری از استان لرستان در مقابل بازیکن ملی پوش که مقام آسیایی را در کارنامه خود دارد قرار می‌گیرد و به خوبی بازی می‌کند و تنها با اختلاف یک امتیاز بازی را واگذار می‌کند بسیار خرسند شدم که پتانسیل قهرمانی در همه استان‌ها وجود دارد و تنها باید نگاه ویژه تری به آنها شود. البته باید بگویم به نظر من لازم نیست در استا‌نهای مختلف تنها مسابقات بزرگ برگزار شود تا ورزشکاران بتوانند پتانسیل‌های خود را به نمایش بگذارند بلکه مسابقات لیگ درون استانی هم می‌تواند راهگشای پیشرفت ورزش بانوان باشد.

قطعا اگر من امروز دچار آسیب دیدگی نبودم در این مسابقات حضور پیدا می کردم و برای من مهم نیست که مدال المپیک را دارم چراکه هر مسابقه یک تجربه بزرگ است و یک تمرین بسیار خوب و اگر در استان‌ها رئیس هیئت‌ها به قهرمان پروری نگاهی ویژه داشته باشند و مسابقات لیگ را برگزار کنند قطعاً شاهد پیشرفت و درخشش ورزشکاران خواهیم بود که البته این مسئله نیازمند بودجه است. خوشبختانه وزیر جدید ورزش و جوانان نیز نگاه جدیدی به ورزش بانوان دارند و امیدوارم امکانات لازم در اختیار تمامی رشته‌های ورزشی قرار گیرد تا برای 4 سال دیگر سرمایه‌گذاری کرده باشیم و ورزشکاران ما بتوانند در المپیک 2020 درخشش بیشتری داشته باشند.
نظر شما در خصوص مبینا نژاد قهرمان مسابقات نوجوانان جهان، چیست؟
من برای مبینا آرزوی موفقیت می کنم و از کسب مدال طلای او بسیار خوشحال هستم و دوستدارم این قهرمانی‌ها ادامه پیدا کند و هرگز دچار غرور نشود.
زمان زیادی از قهرمانی شما در مسابقات المپیک نگذشته و برخی معتقد هستند برای شما رقیب تراشیده شده است.
من خوشحالم دختر هم رشته‌ای من در مسابقات جهانی صاحب مدال طلا می‌شود. من بسیار شنیدم که برخی به شوخی مطرح می کنند کیمیا بجنب فلانی میاد و جای تو را می گیره، اما من هیچوقت به این حرفا توجهی نداشتم و چنین فکری هم نمیکنم چراکه من تلاش خود را میکنم و قطعا هر کس بهتر باشد لایق جایگاهی است که به دست می آورد.
نظرتان در خصوص مینو مداح مربی تیم ملی تکواندو بانوان چیست؟
من در خصوص ایشان صحبتی ندارم و دوست ندارم در این خصوص صحبتی کنم چرا که آن دوره سپری شده است.

پس از کسب مدال برنز مسابقات المپیک 2016، انتشار اخباری مربوط به خواستگاری از شما بوده است. برخی افراد پیشنهاد ازدواج فرزان عاشور زاده را هم مطرح می‌کنند لطفا درباره آن صحبت کنید؟
بله؛ من هم در مورد خواستگاری‌ها متاسفانه زیاد شنیده‌ام. در یک زمانی یک موجی به راه افتاد و این حرف‌ها و شایعات زیاد شد، اما من همه اینها را تکذیب می‌کنم چراکه چنین اتفاقاتی نبوده است؛ حتی من شنیدم که گفته‌اند کسانی در فرودگاه از من خواستگاری کرده‌اند، که اصلا صحت ندارد و همه اینها را تکذیب می‌کنم. متاسفانه این فرهنگ‌های غلط است که برخی فکر می‌کنند تشویق یک هم تیمی جریانی را پشت سردارد و این در حالی است که همه ما یک تیم بودیم همه ما از باخت پسران ناراحت شدیم و پسران تیم هم از برد من خوشحال شدند و قرار نیست به این دلیل جریانی پشت این تشویق‌ها باشد و اینطور هم نبوده است. باید بگویم من حتی به موضوع ازدواج فکر هم نمی کنم و فکر میکنم خیلی سن کمی داشته باشد که بخواهم به این موضوع بپردازم چراکه قطعاً این موضوع من را وارد حاشیه می کند و من از هدف اصلی خودم دور می‌شوم و فعلا تنها فکر من مدال اوری برای کشور عزیزمان است.
سخن آخر.
اگر من امروز کیمیا علیزاده هستم که یک ملت اسم من را برده و من را به عنوان یک الگو می‌شناسند این مهم تنها با تلاش پدر و مادرم و در کنار خانواده تلاش استاد کامرانی باعث شد من امروز در این جایگاه بایستم و بارها این مسئله را بیان کرده‌ام که اگر استاد من شخص دیگری بود شاید من هیچوقت به اینجا نمی‌رسیدم و در کنار حمایت خانواده تلاش استادم بود که خیلی جاها من را برگرداند چراکه من به دلیل اینکه فشار زیادی را تحمل می‌کردم تصمیم جدی برای خداحافظی از تکواندو را گرفتم و در این راه استادم برای اینکه از تصمیمم صرف نظر کنم خیلی تلاش کرد و با من حرف زد تا تکواندو را کنار نگذارم. حالا خوشحالم که او مسیر زندگی‌ام را عوض کرد و توانستم تصمیم درست را بگیرم و با مشکلات موجود کنار بیایم و به همین علت همیشه مدیون پدر، مادر و مربی‌ام هستم.
حامد سلیمیان
02116/131/20
کانال اطلاع رسانی: https://telegram.me/imnanews
کد مطلب: 259387
 


 
پربیننده ترین ها
پربحث ترین ها